Pemptousia (GR) · Aug 16 View source View full article on hyper.nooz.ai

Ο συνεχής αγώνας μας να συγχωρούμε τους αδελφούς μας (Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου) - Pemptousia

🌐 Quote shown in the original Greek — English translation below

… με τη σειρά του το μικρό χρέος του αδελφού του, τον έπιασε από τον λαιμό και του ζητούσε εδώ και τώρα να του δώσει ό,τι του οφείλει. Εκείνος έπεσε στα πόδια και τον παρακαλούσε, να δείξει λίγη μακροθυμία, υποσχόμενος να του δώσει το ποσό, πλήν όμως ματαίως διότι ο άσπλαχνος δούλος τον πήγε και τον έκλεισε στη φυλακή. Έμαθε ο βασιλιάς το τραγικό συμβάν και κάλεσε τον άσπλαγχνο δούλο και του είπε: Πονηρέ δούλε, Εγώ σου χάρισα το υπέρογκο χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ τώρα να χαρίσεις το μικρό χρέος του συνανθρώπου σου; Και οργισμένος ο βασιλιάς τον παρέδωσε σ’ αυτούς που βασανίζουν τους φυλακισμένους, μέχρις ότου ξοφλήσει όλο το χρέος. Και κλείνει ο Κύριος την παραβολή, επιλέγοντας ότι έτσι θα κάνει και ο ουράνιος Πατέρας του, εάν ο καθένας από μας δεν συγχωρήσει με την καρδιά του τα παραπτώματα των άλλων, πράγμα που αποτελεί το συμπέρασμα και το δίδαγμα, στο οποίο αποσκοπούσε η παραβολή.

Από το δίδαγμα όλοι μας …

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η ενδεκάτη Κυριακή του Ματθαίου και το μεν Αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε Ευαγγελικό, μια περικοπή από το 17ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Ματθαίος μας παραθέτει μια παραβολή, που είπε ο Κύριος στα πλαίσια μιας σειράς διδασκαλιών, που απεύθυνε προς τον λαόν, καθ’ όν χρόνον αυτός βρισκόταν στη Γαλιλαία, η οποία είναι γνωστή ως η παραβολή του χρεώστου των μυρίων ταλάντων.

Σύμφωνα με την διήγηση της παραβολής κάποιος βασιλιάς θέλησε κάποτε να ζητήσει λογαριασμό από τους δούλους του, στους οποίους ανέθεσε την διαχείριση της περιουσίας του. Τότε του έφεραν κάποιον δούλο, ο οποίος χρωστούσε μύρια τάλαντα, ένα χρέος υπέρογκο, βαρύτατο και ασήκωτο. Ο δούλος, επειδή δεν μπορούσε να ξοφλήσει το χρέος, έπεσε στα πόδια του αφεντικού του και του είπε: Κύριε, ευσπλαγχνίσου με, κάνε λίγη υπομονή και εγώ θα σου ξοφλήσω, ό,τι σου χρωστάω. Τότε ο βασιλιάς τον λυπήθηκε και του χάρισε όλο το χρέος. Μετά από λίγο ο άνθρωπος εκείνος συνάντησε ένα συνάνθρωπό του, που του χρωστούσε εκατό δηνάρια, ένα ελάχιστο χρέος. Αντί λοιπόν και αυτός τώρα, ενθυμούμενος την ευεργεσία του αφεντικού του, να χαρίσει με τη σειρά του το μικρό χρέος του αδελφού του, τον έπιασε από τον λαιμό και του ζητούσε εδώ και τώρα να του δώσει ό,τι του οφείλει. Εκείνος έπεσε στα πόδια και τον παρακαλούσε, να δείξει λίγη μακροθυμία, υποσχόμενος να του δώσει το ποσό, πλήν όμως ματαίως διότι ο άσπλαχνος δούλος τον πήγε και τον έκλεισε στη φυλακή. Έμαθε ο βασιλιάς το τραγικό συμβάν και κάλεσε τον άσπλαγχνο δούλο και του είπε: Πονηρέ δούλε, Εγώ σου χάρισα το υπέρογκο χρέος, επειδή με παρεκάλεσες. Δεν έπρεπε και συ τώρα να χαρίσεις το μικρό χρέος του συνανθρώπου σου; Και οργισμένος ο βασιλιάς τον παρέδωσε σ’ αυτούς που βασανίζουν τους φυλακισμένους, μέχρις ότου ξοφλήσει όλο το χρέος. Και κλείνει ο Κύριος την παραβολή, επιλέγοντας ότι έτσι θα κάνει και ο ουράνιος Πατέρας του, εάν ο καθένας από μας δεν συγχωρήσει με την καρδιά του τα παραπτώματα των άλλων, πράγμα που αποτελεί το συμπέρασμα και το δίδαγμα, στο οποίο αποσκοπούσε η παραβολή.

Από το δίδαγμα όλοι μας καταλαβαίνουμε, ότι ο βασιλιάς της παραβολής, που είναι ο ίδιος ο Θεός, θα έρθει μια μέρα, τότε που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, για να κρίνει όλους τους ανθρώπους σύμφωνα με τα έργα τους. Λησμονούμε συνήθως όλοι μας αυτή την μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή όλοι μας έχουμε ανοιχτό λογαριασμό με τον Θεό, ότι όλοι μας είμαστε καταχρεωμένοι με βαρύτατα χρέη, που είναι αδύνατον να τα ξοφλήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις και ότι τα χρέη αυτά μπορεί να τα σβήσει μόνον ο Θεός, κάτω όμως από ορισμένες προϋποθέσεις.

Ας δούμε στη συνέχεια κάπως πιο αναλυτικά, ποιά είναι αυτά τα χρέη. Κατ’ αρχήν είναι τα αμαρτήματά μας, τα οποία είναι πάμπολλα, αμέτρητα θα λέγαμε. Βέβαια δεν είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε, αυτή την τραγική πραγματικότητα, λόγω του ότι έχουμε συνηθίσει στην αμαρτία, η οποία έχει γίνει, τρόπον τινά, δευτέρα φύση μέσα μας. Κάθε μέρα αμαρτάνουμε αδελφοί μου, είτε με λόγια, είτε με έργα, είτε με τη σκέψη μας, είτε με τις αισθήσεις μας. Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είχαν βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητός των, γι’ αυτό και θεωρούσαν τον εαυτό τους ως τον μεγαλύτερο αμαρτωλό και συνεχώς μετανοούσαν με αδιάλειπτα δάκρυα και πένθος, ζητώντας το έλεος του Θεού. Αντίθετα οι περισσότεροι από μας, επειδή δεν συναισθανόμαστε την αμαρτωλότητά μας, δεν μετανοούμε, ούτε πηγαίνουμε στον πνευματικό να εξομολογηθούμε, νομίζοντας ότι δεν έχουμε αμαρτίες. Και αν κάποιος μας πει: Γιατί δεν πας να εξομολογηθείς; Του απαντούμε: Μα γιατί να πάω; Εγώ δεν έχω αμαρτίες. Ούτε έκλεψα, ούτε σκότωσα, ούτε έχω κάνει κακό σε κανέναν άνθρωπο. Πράγμα που δείχνει, πόσο βαθύ πνευματικό σκοτάδι υπάρχει μέσα μας.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε, ότι είναι αδύνατον, να διακρίνουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοήσουμε γι’ αυτές, αν δεν έρθει μέσα στην ψυχή μας η Χάρις του Θεού, η οποία θα φωτίσει το πνευματικό σκοτάδι της ψυχής μας. Όσο περισσότερο μας φωτίζει ο Θεός με την Χάρη του, τόσο πιο καθαρά διακρίνουμε το πλήθος των αμαρτημάτων μας και τόσο περισσότερο μετανοούμε. Οι άγιοι, επειδή είχαν πλούσιο τον φωτισμό της Χάριτος, μπορούσαν να διακρίνουν με κάθε λεπτομέρεια και την παραμικρότερη αμαρτία. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, ας φέρουμε ένα παράδειγμα: Μια σταγόνα νερό, όταν τη βλέπει κανείς με γυμνό μάτι, δεν μπορεί να διακρίνει κανένα μικρόβιο. Όταν όμως την δεί με το μικροσκόπιο, τότε βλέπει αμέτρητα μικρόβια.

Αλλά δεν είναι μόνο οι αμαρτίες μας. Έχουμε και άλλα χρέη. Είναι τα χαρίσματα, οι φυσικές ικανότητες και τα προσόντα που μας έδωσε ο Θεός. Όλα αυτά μας τα έδωσε, όχι για να τα σπαταλήσουμε, ικανοποιώντας τα πάθη και τις κοσμικές επιθυμίες μας, αλλά για την πνευματική μας καλλιέργεια και για την ωφέλεια του πλησίον. Εμείς όμως συνήθως πράττουμε το αντίθετο, αμαρτάνοντας βαρύτατα ενώπιον του Θεού. Επίσης ο λογαριασμός των χρεών μας αυξάνει και φουσκώνει ακόμη περισσότερο, αν λάβουμε υπ’ όψη μας και τις πάμπολλες παραλείψεις μας, δηλαδή όλα εκείνα που μπορούσαμε να πράξουμε και από αμέλεια δεν πράξαμε. Όλα αυτά τα χρέη είναι γραμμένα στη μνήμη του Θεού και την ημέρα της κρίσεως θα κληθούμε όλοι μας να λογοδοτήσουμε.

Όλο αυτό το υπέρογκο χρέος είναι αδύνατον να εξοφλήσουμε, έστω και αν θυσιάζαμε την ζωή μας. Μόνο το πανάγιο αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που έχυσε πάνω στο σταυρό, έχει τη δύναμη να σβήνει αμαρτίες, σύμφωνα με τον θεόπνευστο λόγο της Γραφής: «Το αίμα Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας», (Α΄ Ιω. 1,7). Όμως ο Θεός δεν σβήνει τις αμαρτίες μας απροϋπόθετα, με ένα μαγικό τρόπο, χωρίς δηλαδή την ανταπόκριση και την ενεργό συμμετοχή του ανθρώπου. Ο Θεός, ναι μεν συγχωρεί τις αμαρτίες μας δυνάμει της σταυρικής του Θυσίας, αλλά εφ’ όσον και εμείς από τη δική μας πλευρά συνεχώς μετανοούμε, εξομολογούμεθα και συγχωρούμε με την καρδιά μας τον πλησίον μας. Βέβαια η μετάνοια, η εξομολόγηση και η ανεξικακία συνεπάγονται αγώνα συνεχή και ισόβιο.

Ιδιαίτερα η ανεξικακία, δηλαδή το να συγχωρήσουμε το κακό, που μας έκαναν οι άλλοι, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και τούτο διότι ο παλαιός άνθρωπος που έχουμε μέσα μας, κλωτσάει και αντιστέκεται, οπότε χρειάζεται να παλέψουμε με τον εαυτό μας. Όταν για παράδειγμα κάποιος μας υβρίσει, ή ατιμάσει, ή αδικήσει, ή συκοφαντήσει, τότε ο εγωϊσμός δεν μας αφήνει να συγχωρήσουμε τον αδελφό, για το κακό που μας έκανε. Με κάθε τρόπο ψάχνουμε να βρούμε ευκαιρία, να τον εκδικηθούμε. Αν ρίξουμε μια ματιά στη σύγχρονη κοινωνία μας, θα συναντήσουμε πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων, που έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς με κάποια πρόσωπα. Ένα μίσος αβυσσαλέο και άσβεστο έχει αναπτυχθεί μέσα τους. Και πως λύνουν τις διαφορές τους; Με κάποια βρισιά, με κάποια προσβολή, με κάποια δικαστική αγωγή, με κάποια μαχαιριά, ή ακόμη και με κάποια σφαίρα.

Ας αγωνιστούμε αδελφοί μου, να καταπολεμήσουμε το πάθος της μνησικακίας και ας μάθουμε να συγχωρούμε τους άλλους, έχοντας προ οφθαλμών όσα μας διδάσκει ο Κύριος στην παραβολή αυτή, όπως επίσης και τους λόγους του: «Εάν αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών», (Ματθ. 6,14). Ας μη ξεχνούμε ποτέ, ότι τα πνευματικά χρέη των άλλων απέναντί μας είναι ελάχιστα σε σύγκριση με τα δικά μας απέναντι του Θεού. Η σκέψη αυτή θα καταπραΰνει το θυμό και την οργή, που ξεσπάει μέσα μας εναντίον του αδελφού, που μας έβλαψε, ώστε κάποτε να φθάσουμε στο σημείο να τον συγχωρήσουμε. Ας σκεπτόμεθα επίσης, ότι μας συμφέρει να συγχωρήσουμε τον αδελφό, διότι μόνον έτσι θα συγχωρήσει ο Θεός τα αμέτρητα πλήθη των ιδικών μας αμαρτιών και μόνον έτσι θα επιτύχουμε την σωτηρία μας, πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με την Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και όλων των αγίων. Αμήν.

▲ For · forgiving others

Sentiment: negative

The king rebukes the servant, emphasizing the obligation to forgive others as he was forgiven.

🇬🇧 English translation

Our continuous struggle to forgive our brothers (Sunday of the 11th Matthew) - Pemptousia

Today's Sunday, my dear brothers, is the eleventh Sunday of Matthew, and the Apostolic reading is a passage from the First Epistle to the Corinthians by the Apostle Paul, while the Gospel reading is a passage from the 17th chapter of the Gospel according to Matthew. In this passage, the evangelist Matthew presents us with a parable that the Lord spoke within a series of teachings addressed to the people while He was in Galilee, known as the parable of the unmerciful servant who owed many talents.

According to the narration of the parable, a king once wanted to settle accounts with his servants to whom he had entrusted the management of his property. Then, a servant was brought to him who owed ten thousand talents—an enormous, heavy, and impossible debt. Because the servant could not pay off the debt, he fell at his master's feet and said: 'Lord, have patience with me, and I will pay you back everything I owe.' Then the king felt pity for him and forgave him the entire debt. Shortly after, that man encountered a fellow human being who owed him a hundred denarii—a very small debt. Instead of reciprocating and, remembering the benevolence of his master, forgiving the small debt of his brother, he seized him by the throat and demanded that he give him what he owed. The other man fell at his feet and begged him to show some patience, promising to pay the amount; however, it was in vain, because the merciless servant took him and threw him into prison. The king learned of this tragic event and called the merciless servant, saying: 'You wicked servant, I forgave you the enormous debt because you pleaded with me. Should you not also have forgiven the small debt of your fellow human being?' And the angry king handed him over to those who torture prisoners, until he paid all the debt. The Lord concludes the parable by choosing to state that the Heavenly Father will do the same if each of us does not forgive the faults of others from our hearts, which constitutes the conclusion and the lesson the parable aimed for.

From this teaching, we all understand that the king in the parable, who is God Himself, will come one day, at the end of the world, to judge all people according to their works. We all usually forget this great truth: that we all have an open account with God, that we are all indebted with heavy debts that are impossible to pay off by our own strength, and that these debts can only be erased by God, albeit under certain conditions.

Let us look a bit more closely at what these debts are. Primarily, they are our sins, which are many—countless, one might say. Of course, we are not in a position to realize this tragic reality because we have become accustomed to sin, which has, in a sense, become a second nature within us. Every day we sin, my brothers, whether through words, deeds, thoughts, or our senses. The saints of our Church had a deep awareness of their sinfulness; therefore, they considered themselves the greatest of sinners and constantly repented with incessant tears and sorrow, seeking the mercy of God. In contrast, most of us, because we do not feel our sinfulness, do not repent, nor do we go to spiritual confession, thinking that we have no sins. And if someone asks us: 'Why don't you go to confession?' we answer: 'Why should I? I have no sins. I haven't stolen, I haven't killed, and I haven't done harm to anyone.' This shows how deep the spiritual darkness is within us.

Here we must emphasize that it is impossible to discern our sins and repent for them unless the Grace of God comes into our soul, which will illuminate the spiritual darkness of our soul. The more God illuminates us with His Grace, the more clearly we discern the multitude of our sins and the more we repent. The saints, because they had a rich illumination of Grace, could discern even the smallest sin in every detail. To understand this better, let us use an example: when one looks at a drop of water with the naked eye, one cannot discern any microbes. However, when viewed through a microscope, one sees countless microbes.

But it is not only our sins. We also have other debts. These are the gifts, the natural abilities, and the qualities that God has given us. He gave all these to us not to waste them by satisfying our passions and worldly desires, but for our spiritual cultivation and for the benefit of our neighbor. However, we usually do the opposite, sinning greatly before God. Furthermore, the account of our debts increases and swells even more if we take into account our many omissions—that is, all those things we could have done but did not do out of negligence. All these debts are written in the memory of God, and on the day of judgment, we will all be called to give an account.

It is impossible to settle this enormous debt, even if we sacrificed our lives. Only the most holy blood of our Lord Jesus Christ, which He shed on the cross, has the power to erase sins, according to the God-inspired word of Scripture: 'The blood of Jesus Christ His Son cleanses us from all sin' (1 John 1:7). However, God does not erase our sins unconditionally, in a magical way, without the response and active participation of man. God, yes, forgives our sins by virtue of His Crucifixion, but only insofar as we, on our part, constantly repent, confess, and forgive our neighbor with our hearts. Of course, repentance, confession, and lack of malice entail a continuous and lifelong struggle.

In particular, lack of malice—that is, forgiving the evil others have done to us—is not an easy matter. This is because the 'old man' within us kicks and resists, so we need to struggle with ourselves. For example, when someone insults us, dishonors us, wrongs us, or slanders us, our egoism does not allow us to forgive the brother for the evil he did to us. In every way, we look for an opportunity to take revenge. If we take a look at our modern society, we encounter countless cases of people who have open accounts with certain individuals. An abyssal and unquenchable hatred has developed within them. And how do they resolve their differences? With some swearing, some insult, some lawsuit, some stabbing, or even a bullet.

Let us strive, my brothers, to combat the passion of malice and let us learn to forgive others, keeping before our eyes what the Lord teaches us in this parable, as well as His words: 'For if you forgive men their trespasses, your heavenly Father will also forgive you. But if you do not forgive men their trespasses, neither will your Father forgive your trespasses' (Matthew 6:14). Let us never forget that the spiritual debts others owe us are minimal compared to our own debts to God. This thought will appease the anger and rage that erupts within us against the brother who harmed us, so that we may eventually reach the point of forgiving him. Let us also consider that it is in our interest to forgive our brother, because only thus will God forgive the countless multitude of our own sins, and only thus will we achieve our salvation—something I hope happens to all of us through the Grace and philanthropy of our Lord Jesus Christ and all the saints. Amen.

‹ Back