Vimaorthodoxias · Aug 18 View source View full article on hyper.nooz.ai

Μητροπολίτης Αιτωλίας: Η Κοίμηση της Παναγίας είναι προάγγελος της δικής μας ανάστασης - Βήμα Ορθοδοξίας

🌐 Quote shown in the original Greek — English translation below

«Παράδοξα θαύματα εορτάζουμε σήμερα! ... Ὅμως ὅπως γέννησε ἀνώδυνα, έτσι και η Κοίμησή Της έγινε χωρίς πόνους: «Ἐκτὸς ὀδύνων ἡ αὐτῆς ἀποβίωσις γέγονε».

Μητροπολίτης Αιτωλίας: Με λαμπρότητα εορτάσθηκε σε ολόκληρη την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας η μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ιδίως στους πολλούς Ενοριακούς Ναούς, στις Ιερές Μονές και τα Εξωκκλήσια που είναι αφιερωμένα στην Χάρη Της.

Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, το απόγευμα της παραμονής, Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026, μετέβη στην Πλαγιά Βονίτσης και χοροστάτησε στην ακολουθία του μεγάλου πανηγυρικού Εσπερινού που τελέσθηκαν στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Κατά το κήρυγμά του ανέλυσε τον στίχο: «Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανόν, ὁ τάφος γίνεται».

«Παράδοξα θαύματα ἑορτάζουμε σήμερα! Μνημονεύουμε ἕναν θάνατο, μία κοίμηση καὶ μία μετάσταση! Καί θαυμάζουμε τὰ γεγονότα αὐτά, διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἀνθρωπίνως νὰ εἶναι λόγος λύπης, ἐν τούτοις ἔχουμε χαρά, ἀναστάσιμη χαρὰ καὶ ἐλπίδα στὸ πανάχραντο πρόσωπο τῆς κοινῆς μας Μητέρας, τῆς Παναγίας μας.

Ἡ Θεοτόκος ἀκολούθησε καὶ αὐτὴ τὸν νόμο τῆς φύσεως, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ βίωσε καὶ αὐτὴ τὸν θάνατο. Ὅμως ὅπως γέννησε ἀνώδυνα, ἔτσι καὶ ἡ Κοίμησή Της ἔγινε χωρὶς πόνους: «Ἐκτὸς ὀδύνων ἡ αὐτῆς ἀποβίωσις γέγονε».

Κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα Κρήτης, προκαλοῦσε δέος τὸ θέαμα: Αὐτὴ ποὺ ἔφερε μέσα της τὴν Ζωή, ἦταν νεκρή· Αὐτὴ ποὺ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Θεό, κείτεται ἄφωνη καὶ ἄπνους πάνω στὴν κλίνη. Ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τῆς Ἀειπαρθένου εἶναι ἀοράτως παρὼν καὶ ἀποδίδει στὴν Μητέρα Του τὴν ἐξόδιο τιμή, ἀφοῦ στὰ χέρια Του ἐναπέθεσε τὸ θεοφόρο πνεῦμα Της. Κατὰ τὸν Ἱερὸ Δαμασκηνό, ἡ Παναγία παρεκάλεσε τὸν Υἱό Της: «Στὰ χέρια σου, τέκνο μου, παραθέτω τὸ πνεῦμά μου. Δέξου τὴν ψυχή μου ποὺ ἀγαπᾷς, τὴν ὁποία φύλαξες ἀναμάρτητη. Σὲ σένα τὸ σῶμα μου παραδίδω καὶ ὄχι στὴν γῆ. Φύλαξε σῶο τὸν τόπο ποὺ εὐδόκησες νὰ κατοικήσεις, καὶ ἀφοῦ γεννήθηκες, τὸν διετήρησες παρθένο».

Ἐνῷ, λοιπόν, ἀπέθανε καὶ ἐτάφη ἡ Παναγία μας, τὸ σῶμα της δὲν παρέμεινε στὸν τάφο, οὔτε «οἶδε διαφθοράν», δηλαδὴ διάλυση, γιὰ δύο λόγους. Πρῶτον, γιὰ τὴν ὑπεραγιότητά Της· διότι τὸ παρθενικό Της σῶμα ὑπῆρξε τελείως ἁγνὸ καὶ ἅγιο. Ἡ Θεοτόκος, ἐπειδὴ ἀξιώθηκε νὰ μείνει προαιρετικὰ καθαρή ἀπὸ πάθη καὶ προσωπικὲς ἁμαρτίες, καθὼς εἶχε ἀνατραφεῖ μὲ οὐράνια καὶ θεῖα νοήματα, ἔγινε ἕνας ἔμψυχος οὐρανός. Καὶ δεύτερον, διότι τὸ σῶμα τὸ ὁποῖο γέννησε τὴν Ζωὴ καὶ ἔγινε κατοικία τῆς Θεότητος, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ παραμείνει στὸν τάφο καὶ νά ὁδηγήσει στὴν φθορά.

Κατὰ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησε» τὸ πανάχραντο σῶμα της, ἀλλὰ τοῦτο ἀνεστήθη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ μετέστη στοὺς Οὐρανούς. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας λέγει πὼς «τὸ πανάσπιλο σῶμα της τὸ δέχθηκε γιὰ λίγο ὁ τάφος, προσδοκοῦσε ὅμως καὶ ὁ Οὐρανὸς αὐτὸ τὸ πνευματικὸ σῶμα, τὴν καινὴ γῆ, τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς μας ζωῆς, τὸ τιμιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τὸ ἁγιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους. Ἀποδόθηκε, λοιπόν, ὁ θρόνος στὸν Βασιλέα, ὁ παράδεισος στὸ ξύλο τῆς ζωῆς, ὁ δίσκος στὸ φῶς, στὸν καρπὸ τὸ δένδρο, ἡ Μητέρα στὸν Υἱό, ὡς ἄξια καθ’ ὅλα ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους». Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ τελευταῖο μυστήριο τὸ ὁποῖο συνετελέσθη στὸ ζωοδόχο σῶμα τῆς Θεομήτορος, ἐκ τοῦ ὁποίου πήγασε ἡ ἀθανασία καὶ ἡ ἀφθαρσία.

Ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος προσέλαβε τὸ Σῶμα Του ἀπὸ τὴν Παναγία, τώρα ἀνασταίνει τὸ σῶμα Της, τὸ ἐνδύει μὲ ἀφθαρσία, τὸ δοξάζει μὲ θεοπρεπῆ δόξα καὶ λαμπρότητα καὶ τὸ μεταθέτει στὴν Βασιλεία Του.

Ἡ ἑορτή, λοιπόν, τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας εἶναι ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεώς Της καὶ προάγγελος τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ λαός μας χαρακτηρίζει τὴν σημερινὴ ἑορτὴ ὡς «τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ». Μὲ τὸ «ἀνοιξιάτικο Πάσχα» ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴν νίκη Του ἐναντίον τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία ἄνοιξε στὸν κόσμο τὴν ὁδὸ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Μὲ τὸ «καλοκαιρινὸ Πάσχα» ἑορτάζουμε τὴν πορεία τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς Παναγίας, ἐπάνω στὴν ὁδὸ τὴν ὁποία ἄνοιξε ὁ Υἱός Της, ὁ Χριστός, γι’ Αὐτὴν ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν κόσμο.

Τώρα, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «ἔχοντας καὶ τὸν οὐρανὸ κατάλληλο κατοικητήριο ὡς ταιριαστὸ βασίλειο, στὸ ὁποῖο μετατέθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν γῆ, παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλμ. μδ΄ 10). Ὡς ἱματισμὸ διάχρυσο θὰ πρέπει νὰ ἐννοήσουμε τὸ διαυγές Της σῶμα, στολισμένο μὲ τὶς παντοειδεῖς ἀρετές.

Μὲ τὴν Μετάστασή Της στοὺς Οὐρανούς, ἡ Θεοτόκος δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, «τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε», ἀλλὰ τὴν ἐκπροσωπεῖ καὶ πρεσβεύει γι’ αὐτὴν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἰσῆλθε ἀναστημένη ὡς προεικόνιση τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ ἀληθινὴ μεσίτρια μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ἡ μεσιτεία Της εἶναι μεσιτεία δεήσεως καὶ ἱκεσίας. Ἡ Παναγία μεσιτεύει στὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, τὴ σωτηρία τῶν πιστῶν οἱ ὁποῖοι καταφεύγουν στὴν κραταιὰ σκέπη καὶ προστασία Της, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόσμου.

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς ἡρπάγη κάποια στιγμὴ στὸν Παράδεισο. Καὶ ἐκεῖ ἀναζητοῦσε τὴν Παναγία, μὰ δὲν τὴν ἔβρισκε καὶ σκυθρώπασε. Τοῦ λέει ἕνας Ἄγγελος: Ποιὸν ψάχνεις νὰ βρεῖς; Τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, λέγει ὁ Ἅγιος. Καὶ τοῦ ἀπάντησε ὁ Ἄγγελος: Μὴν κοπιάζεις, ἀδελφέ. Ἄδικα ψάχνεις. Αὐτὴ δὲν βρίσκεται ἐδῶ ποτέ. Συνεχῶς γυρίζει στὴν γῆ, ὅπου ἀκούει ὅποιον τὴν ἐπικαλεῖται μὲ πόνο, καὶ τρέχει νὰ τὸν παρηγορήσει καὶ νὰ τοῦ σκουπίσει τὰ δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια.

«Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται, καὶ Ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται». Εὐφροσύνη καὶ χαρά, λοιπόν, σήμερα στὴν Ἐκκλησία καὶ στὶς καρδιές μας. Εὐφροσύνη, διότι τελικὰ ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα τῆς δόξης Της, καὶ ἡ οὐράνια αὐτὴ δόξα Της ἀντανακλᾶται ἐδῶ στὴ γῆ καὶ στὴ σωτηρία μας, ἀφοῦ Αὐτὴ εἶναι ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου, ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἡ Ἀειπάρθενος, ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, ἡ Βασίλισσα Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, ἡ προστασία τῶν Χριστιανῶν ἡ ἀκαταίσχυντος καὶ ἡ μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἡ ἀμετάθετος.

Ἄς σπεύδουμε, ἑπομένως, μὲ βαθειὰ εὐλάβεια καὶ ἱερὸ δέος νὰ τιμήσουμε τὴν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καὶ δική μας Μητέρα. Νὰ προσκυνήσουμε τὶς ἅγιες καὶ θαυματουργὲς εἰκόνες Της. Νὰ ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας καὶ νὰ ἐκφράσουμε τοὺς πόνους μας, ὥστε νὰ ζητήσουμε τὴν προστασία καὶ τὴ βοήθειά Της. Νὰ τὴν μακαρίσουμε, νὰ τὴν ἀνυμνήσουμε, νὰ τὴν δοξάσουμε, νὰ διδαχθοῦμε καὶ νὰ ἐμπνευσθοῦμε ἀπὸ τὴν οὐράνια ζωή της καὶ τὸ παράδειγμά Της».

Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας στους δρόμους της τοπικής κοινότητος και στα προπύλαια του Ιερού Ναού τελέσθηκε η ακολουθία της αρτοκλασίας.

Στις ιερές ακολουθίες συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας κ. Θανάσης Μαυρομμάτης, ο Δήμαρχος Ακτίου Βόνιτσας κ. Θανάσης Κασόλας και πλήθος κόσμου.

Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός μετέβη στο Αιτωλικό, όπου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Συμμετείχε πλήθος πιστών, μεταξύ των οποίων ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακακαρνανίας κ. Θανάσης Μαυρομμάτης και άλλοι εκπρόσωποι τοπικών αρχών.

Σε όλους τους Ιερούς Ναούς και τις Ιερές Μονές της Ιεράς Μητροπόλεως οι Ιερείς ανέγνωσαν την Ποιμαντορική Εγκύκλιο του κ. Δαμασκηνού για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ακολουθεί:

«Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα καὶ λαμπροφορεῖ κάτω ἀπὸ τὸ χρυσὸ φῶς τοῦ ἥλιου ὅλη ἡ πλάση. Ἡ γῆ εὐωδιάζει βασιλικὸ καὶ θυμίαμα, ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾶ, ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἀγγίζει τὸ αἰώνιο. Εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, τῆς Παναγιᾶς μας ἡ σεπτὴ Κοίμηση καὶ ἡ ἔνδοξη Μετάστασή Της στὰ οὐράνια βασίλεια. Μέσα στὸ καμίνι τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων μιὰ ἀνάσα πνευματικῆς ἀναψυχῆς. Μέσα στὰ ἀδιέξοδα τῶν καιρῶν μιὰ εὐκαιρία νὰ ἀφεθοῦμε στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀπροσμέτρητης στοργῆς Της καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὴν ἐλπίδα.

Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἡ Ἐκκλησία γονατίζει εὐλαβικὰ μπροστὰ στὸ ἄρρητο μυστήριο. «Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος» ἀναφωνεῖ. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται». Δάκρυ καὶ χαρὰ συμπλέκονται. Δάκρυ, γιατί ἀποχωρίζεται ἡ γῆ τὴν γλυκύτατη Μητέρα τοῦ Κυρίου, χαρά, γιατί ὁ οὐρανὸς ὑποδέχεται τὴν Βασίλισσα τῶν πάντων, ποὺ μεταβαίνει στὴν δόξα τοῦ Υἱοῦ Της, «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».

Ἡ Κοίμησή Της γίνεται πηγὴ ἐλπίδος καὶ βεβαίωση τῆς ἀναστάσεως γιὰ κάθε ψυχή. Δὲν εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς Της, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἀδιάκοπης παρουσίας Της στὴν ζωή μας. Ἀνάμεσα στὴν δόξα τοῦ θείου θρόνου καὶ στὰ δάκρυα τῶν ἀνθρώπων στέκεται σὰν γέφυρα σωτηρίας, λιμάνι παρακλήσεως, μεσίτρια τοῦ κόσμου, ἄγκυρα στὶς θύελλες τῆς ζωῆς, συνοδοιπόρος στὴν μοναξιά, φῶς στὴν ἀπόγνωση. Ὅταν τὰ σκοτάδια πυκνώνουν, ὅταν ἡ ἀνθρώπινη δύναμη λυγίζει, τότε ἀναδύεται πιὸ φωτεινὴ ἡ βεβαιότητα ὅτι ἡ Μάνα τῆς Ζωῆς «ἐν τῇ Κοιμήσει Της οὐ κατέλιπε τὸν κόσμον», ἀλλὰ συνεχίζει νὰ περπατᾶ ἀθόρυβα ἀνάμεσά μας, νὰ μᾶς κρατάει τὸ χέρι στὰ δύσβατα μονοπάτια τοῦ βίου μας, νὰ μᾶς ἀναψύχει σὰν τὴν δροσιὰ ποὺ δὲν φαίνεται, ἀλλὰ κάνει τὴν γῆ νὰ ἀνθίζει. Ἡ μορφὴ Της ἤρεμη, φωτεινή, ἀμετακίνητη, δὲν ἐπιβάλλεται, δὲν κραυγάζει, μόνο ἀγαπᾶ. Καὶ ἡ ἀγάπη Της γίνεται ὁ πιὸ δυνατὸς λόγος.

Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἕνα θαῦμα φανερώνεται ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς πατρίδος μας: Σὲ κάθε πόλη καὶ χωριό, σὲ κάθε βουνὸ καὶ νησί, σὲ κάθε μικρὸ εξωκκλῆσι τὰ μονοπάτια γεμίζουν βήματα προσκυνητῶν, ποὺ προστρέχουν ἱκετευτικὰ στὴν χάρη Της. «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι» Τῆς προσφέρουν ὕμνους. Χιλιάδες καρδιὲς χτυποῦν μὲ τὴν ἴδια λαχτάρα. Οἱ προσευχές τους γίνονται ἕνα κῦμα, ἤρεμο, βαθύ, ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν γῆ πρὸς τὸν οὐρανό, μεταφέροντας ὅσα δὲν μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν μὲ ἀνθρώπινα λόγια. Γιὰ μιὰ στιγμὴ παύουν οἱ διαφορές, οἱ ἔριδες, οἱ ἔγνοιες τῆς καθημερινότητος. Τὰ πρόσωπα γαληνεύουν, ἡ ἐλπίδα ἐπιστρέφει, ὁ φόβος μικραίνει, γιατί ἡ πίστη ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς λογικῆς καὶ ἡ ἐλπίδα γίνεται γέφυρα ἀνάμεσα στὸ πρόσκαιρο καὶ τὸ αἰώνιο.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ

▲ For · Panagia

Sentiment: positive

The speaker expresses joy and hope through the person of the Panagia.

🇬🇧 English translation

Metropolitan of Aetolia: The Dormition of the Virgin is a harbinger of our own resurrection - Vima Orthodoxias

Metropolitan of Aetolia: The great Theotokos Feast of the Dormition of the Most Holy Mother of God was celebrated with splendor throughout the entire Holy Metropolis of Aetolia and Acarnania, especially in many Parish Churches, Holy Monasteries, and chapels dedicated to Her Grace.

The Metropolitan of Aetolia and Acarnania, Mr. Damaskinos, on the afternoon of the eve, Friday, August 14, 2026, went to Plagia Vonitsas and presided over the service of the great festive Vespers held at the celebrating Holy Church of the Dormition of the Mother of God.

In his sermon, he analyzed the verse: "O wondrous miracle! The fountain of life is placed in a monument, and the tomb becomes a ladder to heaven."

"We celebrate wondrous miracles today! We commemorate a death, a slumber, and a translation! And we marvel at these events because, while they should humanly be a matter of sorrow, in them we have joy, a resurrected joy and hope in the all-graceful countenance of our common Mother, our Panagia.

The Theotokos also followed the law of nature, like all humans, and experienced death herself. However, just as she gave birth without pain, so too did Her Dormition occur without suffering: 'Her passing occurred without pangs.'

According to Saint Andrew of Crete, the sight was awe-inspiring: She who carried Life within her was dead; She who conversed with God lies silent and breathless upon the bed. The Son Himself is invisibly present and returns to His Mother the honor of departure, after having placed Her God-bearing spirit into His hands. According to the Holy Damaskinos, the Panagia pleaded with Her Son: 'Into your hands, my child, I commit my spirit. Receive my soul which you love, which you kept immaculate. To You I deliver my body, and not to the earth. Keep safe the place where You were pleased to dwell, and since You were born, You kept her a virgin.'

While, therefore, our Panagia died and was buried, her body did not remain in the tomb, nor did it undergo 'ode diafthoran,' that is, dissolution, for two reasons. First, for Her ultra-holiness; for Her virginal body was entirely pure and holy. The Theotokos, because she was worthy to remain voluntarily free from passions and personal sins, having been nourished with heavenly and divine thoughts, became a living heaven. And second, because the body which gave birth to Life and became the dwelling place of Divinity could not remain in the tomb and lead to corruption.

According to the faith of the Church, 'tomb and death did not hold' her all-graceful body, but it was resurrected by Christ and translated to the Heavens. Saint Nicholas Kabasilas says that 'the all-bright body was received by the tomb for a short time, yet Heaven also awaited this spiritual body, the new earth, the treasure of our life, the most honorable of the Angels, the holiest of the Archangels. Thus, the throne was returned to the King, paradise to the tree of life, the disk to the light, the fruit to the tree, the Mother to the Son, as a worthy representative of the human race.' This is also the final mystery that took place in the life-giving body of the Mother of God, from which immortality and incorruptibility flowed.

Christ, who took His Body from the Panagia, now resurrects Her body, clothes it with incorruptibility, glorifies it with God-befitting glory and splendor, and translates it into His Kingdom.

The feast, therefore, of the Dormition of our Panagia is a feast of Her Resurrection and a harbinger of our own resurrection. And it is no coincidence that our people characterize today's feast as 'the Easter of summer.' With the 'Spring Easter,' we celebrate the Resurrection of Christ, His victory over death, which opened the way to eternal life to the world. With the 'Summer Easter,' we celebrate the journey of the Mother of our Christ, the Panagia, upon the path opened by Her Son, Christ, for Her and for the world.

Now, Saint Gregory Palamas says, 'having also the heaven as a suitable dwelling as a fitting kingdom, in which she was translated today from the earth, the queen stood at your right hand, clothed and adorned in golden raiment' (Psalm 45:10). By golden raiment, we should understand Her radiant body, adorned with all-perceivable virtues.

With Her Translation to the Heavens, the Theotokos is not separated from the Church—'You did not leave the world, O Theotokos'—but she represents it and intercedes for it in the Kingdom of God, where she entered resurrected as a prefiguration of our own resurrection. The Theotokos is the true mediatrix between God and men. Her mediation is a mediation of prayer and supplication. The Panagia intercedes to God for the salvation of the body of the Church, the salvation of the faithful who seek refuge in Her strong shelter and protection, but also for the world.

Saint Andrew, who was once snatched away to Paradise, searched for the Panagia there but could not find her and was distressed. An Angel said to him: 'Whom are you looking for?' 'The Mother of our Lord,' says the Saint. And the Angel answered him: 'Do not toil, brother. You are searching in vain. She is never found here. She is constantly wandering the earth, where she hears whoever calls upon her in pain, and runs to comfort them and wipe the tears from their eyes.'

'With Your glorious Dormition, the heavens rejoice, and the armies of Angels are filled, and all the earth is glad.' Rejoicing and joy, then, today in the Church and in our hearts. Rejoicing, because ultimately the Dormition of the Theotokos is the culmination of Her glory, and this heavenly glory of Hers is reflected here on earth and in our salvation, for She is the Mother of the Lord, the Theotokos Mary, the Ever-Virgin, the Wider than the Heavens, the Queen of Angels and men, the unshakeable protection of Christians, and the unchangeable intercessor to the Creator.

Let us therefore hasten, with deep piety and sacred awe, to honor the all-blessed Mother of our Lord, but also our own Mother. To venerate Her holy and miraculous icons. To open our hearts and express our pains, so as to seek Her protection and help. To bless her, to commemorate her, to glorify her, to learn from her and be inspired by her heavenly life and her example."

Immediately after, a procession of the Holy Icon of the Panagia took place through the streets of the local community, and the service of Artoklasia (Blessing of the Bread) was held in the courtyard of the Holy Church.

The sacred services were attended by the Vice Governor of Aetolia-Acarnania, Mr. Thanasis Mavrommatis, the Mayor of Aktio Vonitsa, Mr. Thanasis Kasolas, and a large crowd.

On the morning of the Lord's Day, the Metropolitan of Aetolia and Acarnania, Mr. Damaskinos, went to Aitoliko, where in the Holy Church of the Dormition of the Mother of God, he presided over the service of Orthros and led the festive Divine Liturgy.

A large number of faithful participated, including the Vice Governor of Aetolia-Acarnania, Mr. Thanasis Mavrommatis, and other representatives of local authorities.

In all the Holy Churches and Holy Monasteries of the Holy Metropolis, the Priests read the Pastoral Encyclical of Mr. Damaskinos regarding the feast of the Dormition of the Theotokos, which follows:

"Our Panagia celebrates today, and the whole creation shines under the golden light of the sun. The earth is fragrant with royalty and incense, time seems to stand still, and human existence touches the eternal. It is the Easter of Summer, the holy Dormition of our Panagia and Her glorious Translation into the heavenly kingdoms. Amidst the furnace of trials and tribulations, a breath of spiritual refreshment. Amidst the dead ends of the times, an opportunity to surrender to the ocean of Her immeasurable tenderness and to partake in hope.

Our Panagia celebrates today, and the Church kneels devoutly before the ineffable mystery. 'O wondrous miracle' it proclaims. 'The fountain of life is placed in a monument and the tomb becomes a ladder to heaven.' Tears and joy are intertwined. Tears, because the earth is parting from the sweetest Mother of the Lord; joy, because heaven receives the Queen of all, who passes into the glory of Her Son, 'clothed and adorned in golden raiment.'

Her Dormition becomes a source of hope and a confirmation of the resurrection for every soul. It is not the end of Her earthly journey, but the beginning of Her continuous presence in our lives. Between the glory of the divine throne and the tears of men, She stands as a bridge of salvation, a harbor of supplication, a mediatrix for the world, an anchor in the storms of life, a companion in loneliness, a light in despair. When the darkness thickens, when human strength bends, then the certainty shines brighter that the Mother of Life 'in Her Dormition did not leave the world,' but continues to walk silently among us, holding our hand on the difficult paths of our lives, refreshing us like a coolness that is not seen but makes the earth bloom. Her form, calm, radiant, immovable, does not impose, does not shout, it only loves. And Her love becomes the most powerful reason.

Our Panagia celebrates today, and a miracle is revealed from one end of our homeland to the other: In every city and village, on every mountain and island, in every small chapel, the paths are filled with the footsteps of pilgrims who rush supplicatingly to Her grace. 'All generations' offer her hymns. Thousands of hearts beat with the same longing. Their prayers become a single wave, calm and deep, rising from the earth to the heavens, carrying what cannot be said with human words. For a moment, differences, quarrels, and the trivialities of daily life cease. Faces become serene, hope returns, fear diminishes, because faith transcends the limits of logic and hope becomes a bridge between the temporal and the eternal."

For more photos, click the link HERE

‹ Back