“że fenomen Świętej Góry Grabarki wynika z przesłania święta Przemienienia Pańskiego. Każdy, kto – podobnie jak apostołowie na Taborze – doświadczył obecności wcielonego Boga i na tym świętym miejscu zasmakował obecności Zbawiciela, wie, że żadne słowo nie jest w stanie opisać tego, co dzieje się wówczas w ludzkim sercu. Duchowa radość, której doświadczamy w tym monasterze, ustępuje jedynie tej przeżywanej w noc Paschalną.

“В общем воскресении прежде Твоего страдания удостоверяя, из мертвых воздвиг Ты Лазаря, Христе Боже. Потому и мы, как дети, держа символы победы, Тебе – Победителю смерти воззовем: «Осанна в вышних, благословен Грядущий во имя Господне!»

“Η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας, περικλείει ολόκληρο το σωτηριολογικό νόημα της σημερινής μεγάλης Θεομητορικής εορτής και μας καλεί, νοερώς και μυσταγωγικώς, πέριξ της πανσέπτου νεκρικής κλίνης της Μητρός της Ζωής, όχι για να θρηνήσουμε μία απώλεια, αλλά για να εορτάσουμε το Πάσχα της Παναγίας, της οποίας η μετάστασις αποτελεί την απαρχήν της δικής μας εν Χριστώ αναστάσεως η Εκκλησία μάς καλεί να αντικρύσουμε τον θάνατο καταυγασμένον από το άκτιστο φως της Αναστάσεως. Είναι θάνατος ζωηφόρος, που μεταβιβάζει σε ουράνια και αθάνατη ζωή. Εκεί, που τα ανθρώπινα μάτια βλέπουν τέλος, η ορθόδοξος πίστη βλέπει πέρασμα και εκεί, που ο κόσμος βλέπει τάφο, η Εκκλησία βλέπει θύρα ουράνιον. Βλέπει την “Υψηλοτέρα των Ουρανών και Καθαροτέρα λαμπηδόνων ηλιακών, των Φιλόθεων Φιλοθεωτέρα και των Αγίων Αγιοτέρα, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ”. Βλέπει, εν τέλει, την κραταιάν ελπίδα της αιωνιότητος.

“Χαίρεται τώρα όλο το γένος των Χριστιανών και η Αγία Εκκλησία χορεύει, τιμώντας τον ασκητήν της, τον εκλεκτόν του Μοναχισμού… Το ότι το Άγιο Φως κατεβαίνει στην Εκκλησία μας και οι Άγιοι φυτρώνουν στο πνευματικό περιβόλι της Ορθοδοξίας, σημαίνει ότι ο Θεός είναι μαζί μας και η αλήθεια της Αγίας μας Πίστεως λάμπει περισσότερο από τον ήλιο προς νίκην [ημών των Χριστιανών]. Άς δοξάζουμε τον Θεό, διότι δεν διεκóπη ποτέ η σειρά των Αγίων και των Οσίων, οι οποίοι βαδίζουν την στενή οδό του Σταυρού και ανυψώνουν στον ουρανό την προσφορά των ασκητικών τους αγώνων!

“να παρακαλέσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο να σκεπάσει και να ειρηνεύσει την Εκκλησία μας, να φυλάσσει την πατρίδα μας, να ειρηνεύει τους λαούς και να καταπαύει τους πολέμους, να μαλακώνει τις σκληρές καρδιές και να γίνεται γέφυρα καταλλαγής εκεί, όπου υψώθηκαν τείχη έχθρας. Να μας οδηγεί πάντοτε στον Υιό και Θεό της και να μας αξιώσει να γίνουμε λίγο πιο ταπεινοί, πιο υπομονετικοί, πιο καθαροί στην καρδία με τη μετάνοιά μας, πιο πρόθυμοι να συγχωρίσουμε και πιο ευαίσθητοι στον πόνο του άλλου. Και τότε η εορτή αυτή της Κοιμήσεως θα γίνει για εμάς τρόπος ζωής. Θα γίνει το πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία και από το εγώ στο εμείς. Προσβλέποντες, λοιπόν, μετά κατανύξεως προς την Ελεούσαν του Κύκκου, εναποθέτομεν ενώπιον της χαριτόβρυτου εικόνας της, τον πόνον, τας ελπίδας και τους καημούς μας. Ικετεύομεν Αυτήν να μεσιτεύη προς τον Φιλάνθρωπον Κύριον δια την κατάπαυσιν των δοκιμασιών του κόσμου, δια την πνευματικήν προκοπήν της καθ’ ημάς Ιεράς Μονής και διά την δικαίωσιν της πολυπαθούς πατρίδος μας

“для меня важно, что Христос есть в Православной Церкви и я могу спастись только здесь, исполняя заповеди

“«Σε έχουμε δικό μας τείχος για να καταφέρουμε στις δυσκολίες μας και πλήρη σωτηρία για τις ψυχές μας και μια πλατιά αγκαλιά στις θλίψεις, Κόρη, και με το φως που προέρχεται από σένα χαιρόμαστε ολόψυχα. Δέσποινα Παναγία, και τώρα μας σώσε από τα πάθη μας και τους κινδύνους της ζωής»

“the Archbishop reflected on the message of the Dormition of the Theotokos, emphasizing that, through pain and trial, the Panagia teaches us to place greater trust in God and to face fear with faith and hope