“η σημερινή εκδήλωση είναι μία πράξη τιμής προς την Παναγία τη Φανερωμένη και προς όλους εκείνους που μέσα στους αιώνες υπηρ

“η Εκκλησία έχει χρέος να θυμάται. Όχι για να αυτοθαυμάζεται αναπολώντας το παρελθόν της, αλλά για να γνωρίζει τι παρέλαβε, τι οφείλει να διαφυλάξει και τι πρέπει να παραδώσει. Η εκκλησιαστική μνήμη δεν είναι νοσταλγία· είναι ευθύνη

“η μεγάλη αξία του έργου, είναι πως ό,τι μέχρι σήμερα ήταν διάσπαρτο σε αρχεία, παλαιά έγγραφα, εφημερίδες, περιοδικά, προφορικές μαρτυρίες, φωτογραφίες και προσωπικές αναμνήσεις, συγκεντρώνεται, ελέγχεται και εντάσσεται σε ένα συνεκτικό σύνολο. Δεν ήταν μία απλή βιβλιογραφική έρευνα· ήταν μία προσπάθεια ανασυνθέσεως ενός κόσμου που κινδύνευε νά μείνει σιωπηλός

“η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης, ἡ γνωστή στους παλαιότερους και ως Παναγία των Γουρνιών, δεν είναι για την Ιεράπετρα και την Ανατολική Κρήτη απλώς ένα αξιόλογο εκκλησιαστικό μνημείο. Είναι ένας τόπος ζωντανής πίστεως και ιερής μνήμης. Είναι ένας τόπος στον οποίο συναντώνται η προσευχή με την Ιστορία, η άσκηση με τους αγώνες του λαού μας, η προσωπική ευλάβεια με τη συλλογική μνήμη του Γένους. Σκαρφαλωμένη σαν αετοφωλιά στις άγριες υπώρειες των Λασιθιώτικων βουνών, πάνω από τα Κρητικό Πέλαγος και απέναντι από τον κόλπο του Μεραμβέλλου, η Φανερωμένη μοιάζει να κρατεί εδώ και αιώνες μίαν αδιάκοπη πνευματική σκοπιά… Στα χρόνια των κατακτήσεων, των επαναστάσεων και των στερήσεων, το μοναστήρι υπήρξε προπύργιο πίστεως, τόπος καταφυγής και παρηγοριάς, αλλά και χώρος στον οποίο κρατήθηκε ζωντανή η συνείδηση της ιστορικής συνέχειας του τόπου μας. Τα πρόσωπα που πέρασαν από τα κελλιά του, οι μοναχοί που ασκήθηκαν, οι ηγούμενοι που το διακόνησαν, οι ευεργέτες που το στήριξαν και οι αμέτρητοι προσκυνητές που άφησαν εδώ το δάκρυ, το τάμα και την προσευχή τους, αποτελούν όλοι μαζί τη μεγάλη, αθέατη βιογραφία της Μονής