“Αυτή η χρονιά είναι ξεχωριστή, γιατί είχα τη μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να γίνω προσκυνητής στην ιστορική αρχαία Αγχίαλο, απ’ όπου έφυγαν, μετά το Ολοκαύτωμα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αυτού του τόπου. Και ήταν αυτοί που ήρθαν και δημιούργησαν τη Νέα Αγχίαλο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την περιοχή φέτος, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου. Η υποδοχή ήταν πάρα πολύ θερμή και ένιωσα ότι οι άνθρωποι εκεί ήθελαν να δείξουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους στο πρόσωπο του Επισκόπου που έχει την ευθύνη της Νέας Αγχιάλου. Τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον μόνο εναπομείναντα Ιερό Ναό των Ελλήνων από εκείνη την εποχή, που σήμερα διασώζεται δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, η σημερινή Πομόριε, όπως λέγεται η Αγχίαλος, έχει εξελιχθεί σε έναν τόπο με ευρύτερη ανάπτυξη. Διαπίστωσα πως θέλουν να κρατήσουν την ιστορική μνήμη, όχι για να υψωθούν τείχη μεταξύ μας, αλλά για να υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει ο άκρατος εθνικισμός και να δημιουργήσουμε γέφυρες, να συσφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ των δύο πόλεων και των δύο Μητροπολεών, με ανταλλαγή επισκέψεων, οικοδομώντας μια ειρηνική πορεία για όλα τα Βαλκάνια, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη

“η σημερινή εκδήλωση είναι μία πράξη τιμής προς την Παναγία τη Φανερωμένη και προς όλους εκείνους που μέσα στους αιώνες υπηρ

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά

“να είμαστε εδώ, να τιμούμε τον Άγιο, να δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό και να συνεχίσουμε την παράδοση

“Δεν υπέκυψε. Δεν θέλησε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που του έδινε εκείνη την περίσταση. Είχε βιώσει την Ανάσταση του Χριστού και την πίστευε. Ήξερε ότι η Παναγία εκείνη την ώρα ήταν μαζί του και τον προστάτευε, ο Άγιος, με τη σταθερότητα της πίστεώς του, έγινε ένας Νεομάρτυρας και προσετέθη στους δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες Νεομάρτυρες της πατρίδας μας, οι οποίοι στους δύσκολους χρόνους της σκλαβιάς υπερασπίσθησαν την πίστη τους στον Χριστό ακόμη και με το αίμα τους

“Θα πραγματοποιηθεί συλλογή ελαιολάδου από όλες τις Ιερές Μονές και τις Ενορίες των Ιερών Μητροπόλεων της Κρήτης, προκειμένου να προωθηθεί, διά της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, στους ανθρώπους που επλήγησαν, ενώ δεν παύει να δέεται για την ανάπαυση των κεκοιμημένων, θύματα της πρόσφατης πύρινης λαίλαπας

“Όσοι εισήλθατε στον Ναό θα διαπιστώσατε ήδη μια ανακαίνιση που έχει ξεκίνησε το τελευταίο διάστημα σε αυτό το μοναδικό μνημείο που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας, στον Ναό που κτίστηκε εδώ, όπου ήταν το σπίτι του Αγίου

“Θα σας φανεί παράδοξο αυτό, αλλά το χειρουργείο το περίµενα, όπως περιµένει ένα παιδί να ξηµερώσει προκειµένου να πάει µία όµορφη σχολική εκδροµή. Και επιβεβαιώθηκε αυτή η προσµονή µου, διότι τόσο η 10ήµερη παραµονή µου στο νοσοκοµείο όσο και η µακρά περίοδος της νοσηλείας µου στο µοναστήρι της Παναγίας µας, στη ∆αµάστα, ήταν από τις ωραιότερες περιόδους της µέχρι τώρα ζωής µου. Εισέπραξα τόση ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα αφ’ ενός και κυρίως τόση πολυάνθρωπη, αυθόρµητη, θερμή και αυθεντική αγάπη, που σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο θα ήταν ένα µακάριο τέλος, αν είχε µία άλλη εξέλιξη το χειρουργείο. Στην Εκκλησία µας όµως προσευχόµαστε να είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ηµών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Η προσευχή µου και η αγωνία µου ήταν σε αυτό το επίπεδο, το πνευµατικό και εσχατολογικό. Και η θεραπεία δίδεται για µετάνοια…