“η προσφυγή στην Παναγία και η επίκληση των πρεσβειών της δεν μπορεί να είναι μια περιστασιακή πράξη. Ο άνθρωπος καλείται να ζει διαρκώς τον Χριστό και να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά και συνειδητά, με προσευχή, πίστη, πνευματικό αγώνα, εξομολόγηση, τακτική συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή και έναν τρόπο ζωής σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

“Το µεγάλο πανεπιστήµιο της ασθένειας µας υπενθυµίζει µερικά αυτονόητα της ανθρώπινης υπόστασής µας. ∆εν είµαστε τόσο ισχυροί, δυνατοί και κραταιοί, όσο πολλές φορές θεωρούµε, αλλά είµαστε άνθρωποι αδύναµοι, ευάλωτοι, ευπαθείς, µε πελώρια υπαρξιακά ερωτήµατα ενώπιον του θανάτου, τα οποία η ασθένεια τα φέρνει ενώπιόν µας χωρίς διακρίσεις. Μπροστά στην ασθένεια, όπως και στον θάνατο, δεν υπάρχουν ούτε αξιώµατα ούτε θέσεις ούτε ιδιότητες ούτε ηλικίες, αλλά µόνο άνθρωποι. Συγχρόνως, σε αυτό το πανεπιστήµιο βλέπουµε ανθρώπους δίπλα µας να µας διακονούν µε αγάπη, να προσεύχονται για µας, να αγωνιούν µαζί µας, να συµπάσχουν, να µας πληµµυρίζουν µε υπέροχα συναισθήµατα. Βλέπουµε επίσης ανθρώπους επιστήµονες, όλων των ειδικοτήτων της υγειονοµικής κοινότητας, να µη λειτουργούν µηχανικά και στενά επαγγελµατικά, αλλά µε ευαισθησία, µε ενσυναίσθηση, µε λεπτότητα, µε σεβασµό στον άνθρωπο ασθενή. Η επώδυνη δοκιµασία της ασθένειας δυναµώνει την ανθρωπιά και επιβεβαιώνει τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Οταν ασθενώ, τότε δυνατός ειµι».

“Αυτό είναι το μυστικό της Παναγίας μας. Μας έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μας και είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να την εμπιστευτούμε

“Η Παναγία είναι η Γερόντισσα που προσέρχεται στον Χριστό, που φροντίζει και μας δίνει ένα δείγμα γραφής, να μη λησμονήσουμε τους γέροντες και τις γερόντισσες σε κάθε οικογένεια. Γιατί στην εποχή μας, δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό. Ξεχνούν τα παιδιά τους γονείς και τα εγγόνια τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Αλλά αυτός ο τόπος έχει ζήσει, γιατί έχει παππούδες και γιαγιάδες. Και πάντα, στις δύσκολες στιγμές, θα υπάρχει μια Παναγιά Γερόντισσα, για να δίνει κουράγιο και ελπίδα

“Θα σας φανεί παράδοξο αυτό, αλλά το χειρουργείο το περίµενα, όπως περιµένει ένα παιδί να ξηµερώσει προκειµένου να πάει µία όµορφη σχολική εκδροµή. Και επιβεβαιώθηκε αυτή η προσµονή µου, διότι τόσο η 10ήµερη παραµονή µου στο νοσοκοµείο όσο και η µακρά περίοδος της νοσηλείας µου στο µοναστήρι της Παναγίας µας, στη ∆αµάστα, ήταν από τις ωραιότερες περιόδους της µέχρι τώρα ζωής µου. Εισέπραξα τόση ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα αφ’ ενός και κυρίως τόση πολυάνθρωπη, αυθόρµητη, θερμή και αυθεντική αγάπη, που σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο θα ήταν ένα µακάριο τέλος, αν είχε µία άλλη εξέλιξη το χειρουργείο. Στην Εκκλησία µας όµως προσευχόµαστε να είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ηµών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Η προσευχή µου και η αγωνία µου ήταν σε αυτό το επίπεδο, το πνευµατικό και εσχατολογικό. Και η θεραπεία δίδεται για µετάνοια…

“Αληθινά, η Παναγία είναι η βοήθειά μας ενώπιον του Θεού και μόνο τ’ όνομά Της χαροποιεί την ψυχή. Αλλά και όλος ο ουρανός και όλη η γη χαίρονται με την αγάπη Της. Αξιοθαύμαστο και ακατανόητο θαύμα. Ζει στους ουρανούς και βλέπει αδιάκοπα την δόξα του Θεού, αλλά δεν λησμονεί και εμάς τους πτωχούς, και αγκαλιάζει με την ευσπλαχνία Της όλη την γη και όλους τους λαούς

“αν μαζέψουμε όλη την αρετή ανθρώπων και αγγέλων, η αρετή της Παναγίας είναι μεγαλύτερη

“η Παναγία γίνεται η πύλη διά της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός του Θεού· η πύλη διά της οποίας ο Θεός εισήλθε στον κόσμο και διά της οποίας ο άνθρωπος εισέρχεται στην αιωνιότητα