“βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ

“η τιμή προς την Παναγία μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ανεξάρτητη από τον Χριστό, αλλά οδηγεί πάντοτε στον Υιό της

“η δόξα (της είναι) ευπρεπής θεοφεγγέσιν εκλάμπουσα χάρις

“«βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού»

“η προσφυγή στην Παναγία και η επίκληση των πρεσβειών της δεν μπορεί να είναι μια περιστασιακή πράξη. Ο άνθρωπος καλείται να ζει διαρκώς τον Χριστό και να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά και συνειδητά, με προσευχή, πίστη, πνευματικό αγώνα, εξομολόγηση, τακτική συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή και έναν τρόπο ζωής σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

“χωρίς την Θεοτόκο και χωρίς Εκείνον που προήλθε από αυτήν κανείς δεν μπορεί να σωθεί

“εν γαρ τω τίκτειν Παρθένον ώσπερ εφύλαξεν ούτως εν τάφω το σώμα διετήρησεν αδιάφθορον και συνεδόξασε θεία μεταστάσει γέρα σοι ώσπερ Υιός μητρί χαριζόμενος

“δεν είναι φυσικό η θεολογία να περιορίζεται στον εαυτό της, εγκλωβισμένη σε έναν κλειστό κύκλο που τη μετατρέπει σε γκέτο ή –σύμφωνα με τη φράση του Ματσούκα– σε καρικατούρα, η οποία απομακρύνει τη Θεολογία από τις άλλες επιστήμες.