“ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη από ελπίδα και από μια πιο ουσιαστική σχέση με την εκκλησιαστική ζωή

“ο άνθρωπος δεν εξαντλείται στη βιολογική του υπόσταση. Το πρόσωπο δεν ταυτίζεται με το άτομο ως βιολογική μονάδα, αλλά πραγματοσύται μέσα στη σχέση, την ελευθερία και την αγάπη. Η ύπαρξη δεν είναι απομονωμένη αυτάρκεια αλλά κοινωνία, και ο άνθρωπος υπάρχει αληθινά μόνο όταν βρίσκεται σε σχέση με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο

“ο νέος Πρεσβύτερος να πορεύεται πάντοτε με ταπείνωση, πίστη και αγάπη, επισημαίνοντας ότι μόνο με αυτές τις αρετές ο πνευματικός πατέρας μπορεί να γίνει αποδεκτός και να κερδίσει τις καρδιές των ανθρώπων

“αν και σήμερα δεν υφίσταται η σκλαβιά των χρόνων εκείνων, ο άνθρωπος κινδυνεύει από μια άλλη μορφή πνευματικής υποδούλωσης, από ένα πνεύμα μιας σύγχρονης εποχής που θέλει να κυριαρχήσει ο μηδενισμός και να χαθεί καθετί πνευματικό και ουσιαστικό στη ζωή του

“Το µεγάλο πανεπιστήµιο της ασθένειας µας υπενθυµίζει µερικά αυτονόητα της ανθρώπινης υπόστασής µας. ∆εν είµαστε τόσο ισχυροί, δυνατοί και κραταιοί, όσο πολλές φορές θεωρούµε, αλλά είµαστε άνθρωποι αδύναµοι, ευάλωτοι, ευπαθείς, µε πελώρια υπαρξιακά ερωτήµατα ενώπιον του θανάτου, τα οποία η ασθένεια τα φέρνει ενώπιόν µας χωρίς διακρίσεις. Μπροστά στην ασθένεια, όπως και στον θάνατο, δεν υπάρχουν ούτε αξιώµατα ούτε θέσεις ούτε ιδιότητες ούτε ηλικίες, αλλά µόνο άνθρωποι. Συγχρόνως, σε αυτό το πανεπιστήµιο βλέπουµε ανθρώπους δίπλα µας να µας διακονούν µε αγάπη, να προσεύχονται για µας, να αγωνιούν µαζί µας, να συµπάσχουν, να µας πληµµυρίζουν µε υπέροχα συναισθήµατα. Βλέπουµε επίσης ανθρώπους επιστήµονες, όλων των ειδικοτήτων της υγειονοµικής κοινότητας, να µη λειτουργούν µηχανικά και στενά επαγγελµατικά, αλλά µε ευαισθησία, µε ενσυναίσθηση, µε λεπτότητα, µε σεβασµό στον άνθρωπο ασθενή. Η επώδυνη δοκιµασία της ασθένειας δυναµώνει την ανθρωπιά και επιβεβαιώνει τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Οταν ασθενώ, τότε δυνατός ειµι».

“ο άνθρωπος που δεν συγχωρεί τα σφάλματα των άλλων δεν μπορεί να αποκτήσει την αγιότητα που προέρχεται από τον Θεό

“Это потребность хватить через край, потребность в замирающем ощущении, дойдя до пропасти, свеситься в нее наполовину, заглянуть в самую бездну и — в частных случаях, но весьма нередких — броситься в нее как ошалелому вниз головой. <…> Иной добрейший человек как-то вдруг может сделаться омерзительным безобразником и преступником, — стоит только попасть ему в этот вихрь, роковой для нас круговорот судорожного и моментального самоотрицания и саморазрушения, так свойственный русскому народному характеру в иные роковые минуты его жизни. Но зато с такою же силою, с такою же стремительностью, с такою же жаждою самосохранения и покаяния русский человек, равно как и весь народ, и спасает себя сам, и обыкновенно, когда дойдет до последней черты, то есть когда уже идти больше некуда

Достоевский ›

Direct quote

“Τι ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;

Christ ›

Direct quote