“ο άνθρωπος που δεν συγχωρεί τα σφάλματα των άλλων δεν μπορεί να αποκτήσει την αγιότητα που προέρχεται από τον Θεό

“η προσφυγή στην Παναγία και η επίκληση των πρεσβειών της δεν μπορεί να είναι μια περιστασιακή πράξη. Ο άνθρωπος καλείται να ζει διαρκώς τον Χριστό και να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά και συνειδητά, με προσευχή, πίστη, πνευματικό αγώνα, εξομολόγηση, τακτική συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή και έναν τρόπο ζωής σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

“ο άνθρωπος καλείται να ζει σταθερά μέσα στην Εκκλησία και να οικοδομεί καθημερινά τη σχέση του με τον Χριστό

“η Παναγία γίνεται η πύλη διά της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός του Θεού· η πύλη διά της οποίας ο Θεός εισήλθε στον κόσμο και διά της οποίας ο άνθρωπος εισέρχεται στην αιωνιότητα

“ο σύγχρονος άνθρωπος συνθλίβεται κάτω από την απαίτηση να είναι διαρκώς ικανός, αυτάρκης και αποτελεσματικός, με αποτέλεσμα η αδυναμία να παύει να θεωρείται στοιχείο της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας και να μετατρέπεται σε προσωπική ενοχή

“ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη από ελπίδα και από μια πιο ουσιαστική σχέση με την εκκλησιαστική ζωή

“Ο Θεός συγχωρεί όσους ζητούν το έλεός Του, διορθώνει εκείνους που λαμβάνουν συγχώρεση αλλά αρνούνται να συγχωρήσουν και καλεί τους ανθρώπους να γίνουν ελεήμονες προς τους συνανθρώπους τους

“Το µεγάλο πανεπιστήµιο της ασθένειας µας υπενθυµίζει µερικά αυτονόητα της ανθρώπινης υπόστασής µας. ∆εν είµαστε τόσο ισχυροί, δυνατοί και κραταιοί, όσο πολλές φορές θεωρούµε, αλλά είµαστε άνθρωποι αδύναµοι, ευάλωτοι, ευπαθείς, µε πελώρια υπαρξιακά ερωτήµατα ενώπιον του θανάτου, τα οποία η ασθένεια τα φέρνει ενώπιόν µας χωρίς διακρίσεις. Μπροστά στην ασθένεια, όπως και στον θάνατο, δεν υπάρχουν ούτε αξιώµατα ούτε θέσεις ούτε ιδιότητες ούτε ηλικίες, αλλά µόνο άνθρωποι. Συγχρόνως, σε αυτό το πανεπιστήµιο βλέπουµε ανθρώπους δίπλα µας να µας διακονούν µε αγάπη, να προσεύχονται για µας, να αγωνιούν µαζί µας, να συµπάσχουν, να µας πληµµυρίζουν µε υπέροχα συναισθήµατα. Βλέπουµε επίσης ανθρώπους επιστήµονες, όλων των ειδικοτήτων της υγειονοµικής κοινότητας, να µη λειτουργούν µηχανικά και στενά επαγγελµατικά, αλλά µε ευαισθησία, µε ενσυναίσθηση, µε λεπτότητα, µε σεβασµό στον άνθρωπο ασθενή. Η επώδυνη δοκιµασία της ασθένειας δυναµώνει την ανθρωπιά και επιβεβαιώνει τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Οταν ασθενώ, τότε δυνατός ειµι».