“ο άνθρωπος καλείται να ζει σταθερά μέσα στην Εκκλησία και να οικοδομεί καθημερινά τη σχέση του με τον Χριστό

“ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη από ελπίδα και από μια πιο ουσιαστική σχέση με την εκκλησιαστική ζωή

“τα όποια αιτήματά μας θα πρέπει να συνοδεύονται από αδιάλειπτη προσευχή, ειλικρινή μετάνοια, συγχωρητικότητα και ταπεινότητα

“η προσφυγή στην Παναγία και η επίκληση των πρεσβειών της δεν μπορεί να είναι μια περιστασιακή πράξη. Ο άνθρωπος καλείται να ζει διαρκώς τον Χριστό και να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά και συνειδητά, με προσευχή, πίστη, πνευματικό αγώνα, εξομολόγηση, τακτική συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή και έναν τρόπο ζωής σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

“ο Χριστός μάς δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνούμε μαζί Του συνεχώς και όμως πολλές φορές εμείς κουραζόμαστε ή αμελούμε να προσευχηθούμε

“ο άνθρωπος δεν εξαντλείται στη βιολογική του υπόσταση. Το πρόσωπο δεν ταυτίζεται με το άτομο ως βιολογική μονάδα, αλλά πραγματοσύται μέσα στη σχέση, την ελευθερία και την αγάπη. Η ύπαρξη δεν είναι απομονωμένη αυτάρκεια αλλά κοινωνία, και ο άνθρωπος υπάρχει αληθινά μόνο όταν βρίσκεται σε σχέση με τον Θεό και με τον συνάνθρωπο

“Η Εκκλησία μας καλεί να συγχωρούμε όλα τα σφάλματα των συνανθρώπων μας. Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνουμε την ψυχή μας από τα επώδυνα δεσμά του εγωισμού και της εκδίκησης, ώστε να προσέλθουμε στη Θεία Ευχαριστία

“Τί Κύριος εκζητεί παρά σου αλλά η του ποιείν κρίμα και αγαπάν έλεον και έτοιμον είναι του πορεύεσθαι μετά Κυρίου Θεού σου;