“τὸ πανάσπιλο σῶμα της τὸ δέχθηκε γιὰ λίγο ὁ τάφος, προσδοκοῦσε ὅμως καὶ ὁ Οὐρανὸς αὐτὸ τὸ πνευματικὸ σῶμα, τὴν καινὴ γῆ, τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς μας ζωῆς, τὸ τιμιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τὸ ἁγιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους. Αποδόθηκε, λοιπόν, ὁ θρόνος στὸν Βασιλέα, ὁ παράδεισος στὸ ξύλο τῆς ζωῆς, ὁ δίσκος στὸ φῶς, στὸν καρπὸ τὸ δένδρο, ἡ Μητέρα στὸν Υἱό, ὡς ἄξια καθ’ ὅλα ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους

“λυποῦνται σφόδρα … καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα.

“…καὶ κρατήσας αὐτόν ἔπνιγεν λέγων˙ ἀπόδος μοι, εἴ τι ὀφείλεις

“προσηνέχθη αὐτῷ

“ὀργισθεὶς παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῶ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῶ.

“λυπούνται σφόδρα … και ελθόντες διεσάφησαν τω κυρίω εαυτών πάντα τα γενόμενα.

“Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς

“όπως ο αφέντης τού είχε χαρίσει το χρέος, έπρεπε και εκείνος να είναι εύσπλαχνος απέναντι στον σύνδουλό του