“Μὴν κοπιάζεις, ἀδελφέ. Ἄδικα ψάχνεις. Αὐτὴ δὲν βρίσκεται ἐδῶ ποτέ. Συνεχῶς γυρίζει στὴν γῆ, ὅπου ἀκούει ὅποιον τὴν ἐπικαλεῖται μὲ πόνο, καὶ τρέχει νὰ τὸν παρηγορήσει καὶ νὰ τοῦ σκουπίσει τὰ δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια

“…καὶ κρατήσας αὐτόν ἔπνιγεν λέγων˙ ἀπόδος μοι, εἴ τι ὀφείλεις

“ος όφειλεν αυτώ εκατόν δηνάρια, και κρατήσας αυτόν έπνιγε λέγων· απόδος μοι ει τι οφείλεις

“οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἐλέησα;

“απόδος μοι εί τι οφείλεις

“«Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.»

“σπλαγχνισθεὶς… ἀπέλυσεν αὐτόν, καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ