“η τιμή προς την Παναγία μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ανεξάρτητη από τον Χριστό, αλλά οδηγεί πάντοτε στον Υιό της

“η προσφυγή στην Παναγία και η επίκληση των πρεσβειών της δεν μπορεί να είναι μια περιστασιακή πράξη. Ο άνθρωπος καλείται να ζει διαρκώς τον Χριστό και να βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία όχι περιστασιακά, αλλά σταθερά και συνειδητά, με προσευχή, πίστη, πνευματικό αγώνα, εξομολόγηση, τακτική συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή και έναν τρόπο ζωής σύμφωνο με το θέλημα του Θεού.

“η Εκκλησία έχει χρέος να θυμάται. Όχι για να αυτοθαυμάζεται αναπολώντας το παρελθόν της, αλλά για να γνωρίζει τι παρέλαβε, τι οφείλει να διαφυλάξει και τι πρέπει να παραδώσει. Η εκκλησιαστική μνήμη δεν είναι νοσταλγία· είναι ευθύνη

“Η ολοκληρωτική συγχώρεση —όχι εκείνη που λέει “σε συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ”— μπορεί να προσφερθεί μόνο εάν ζητήσουμε από τον Θεό τη χάρη Του

“η Παναγία γίνεται η πύλη διά της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός του Θεού· η πύλη διά της οποίας ο Θεός εισήλθε στον κόσμο και διά της οποίας ο άνθρωπος εισέρχεται στην αιωνιότητα

“χωρίς την Θεοτόκο και χωρίς Εκείνον που προήλθε από αυτήν κανείς δεν μπορεί να σωθεί

“η συγχώρεση του πλησίον αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία