“εύχεται σε όλους τους πιστούς να διέλθουν με κατάνυξη και πνευματική ευφροσύνη τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, και οι πρεσβείες της Παναγίας να σκέπουν τον ευσεβή λαό μας

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά

“με αφορμή τη συμπλήρωση 60 ετών από την επιστροφή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου, πρώτου Επισκόπου Κρήτης, από τη Βενετία στην Κρήτη, η Τιμία Κάρα, θα μεταφερθεί, στις 22 και 23 Αυγούστου 2026, στην αρχαία Γόρτυνα, στην περίφημη πεντάκλιτη Βασιλική της, πριν το χωριό Μητρόπολη, όπου και θα τεθεί επί του Συνθρόνου της Εκκλησίας Κρήτης, κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Εν συνεχεία δε, θα μεταφερθεί και στο Τυμπάκι. Αναλυτικό πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών και των λοιπών εκδηλώσεων θα εκδοθεί από την Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας

“η σημερινή εκδήλωση είναι μία πράξη τιμής προς την Παναγία τη Φανερωμένη και προς όλους εκείνους που μέσα στους αιώνες υπηρ

“λυπούνται σφόδρα … και ελθόντες διεσάφησαν τω κυρίω εαυτών πάντα τα γενόμενα.

“Αυτή η χρονιά είναι ξεχωριστή, γιατί είχα τη μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να γίνω προσκυνητής στην ιστορική αρχαία Αγχίαλο, απ’ όπου έφυγαν, μετά το Ολοκαύτωμα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αυτού του τόπου. Και ήταν αυτοί που ήρθαν και δημιούργησαν τη Νέα Αγχίαλο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την περιοχή φέτος, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου. Η υποδοχή ήταν πάρα πολύ θερμή και ένιωσα ότι οι άνθρωποι εκεί ήθελαν να δείξουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους στο πρόσωπο του Επισκόπου που έχει την ευθύνη της Νέας Αγχιάλου. Τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον μόνο εναπομείναντα Ιερό Ναό των Ελλήνων από εκείνη την εποχή, που σήμερα διασώζεται δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, η σημερινή Πομόριε, όπως λέγεται η Αγχίαλος, έχει εξελιχθεί σε έναν τόπο με ευρύτερη ανάπτυξη. Διαπίστωσα πως θέλουν να κρατήσουν την ιστορική μνήμη, όχι για να υψωθούν τείχη μεταξύ μας, αλλά για να υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει ο άκρατος εθνικισμός και να δημιουργήσουμε γέφυρες, να συσφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ των δύο πόλεων και των δύο Μητροπολεών, με ανταλλαγή επισκέψεων, οικοδομώντας μια ειρηνική πορεία για όλα τα Βαλκάνια, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη

“έχει συμπληρωθή πλέον ο υπό του Θεού ωρισμένος χρόνος διά τον ερχομόν του Μεσσίου και επλησίασαν αι ημέραι, κατά τας οποίας ο Μεσσίας με την νέαν πνευματικήν, αγίαν και ουρανίαν ζωήν, η οποία θα μεταδίδεται εν τη Εκκλησία του, θα θεμελιώση και επί της γης την βασιλείαν των ουρανών. Μετανοείτε λοιπόν και πιστεύετε εις το χαρμόσυμνο μήνυμα, ότι ο Μεσσίας ήλθε και δεχθήτε αυτόν ως σωτήρα σας και λυτρωτήν.

“εν γαρ τω τίκτειν Παρθένον ώσπερ εφύλαξεν ούτως εν τάφω το σώμα διετήρησεν αδιάφθορον και συνεδόξασε θεία μεταστάσει γέρα σοι ώσπερ Υιός μητρί χαριζόμενος