“τον Χριστό Τον βρήκαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Και η μεγάλη αγωνία μου είναι: τα σημερινά παιδιά μας από πού θα βρουν τον Χριστό και την Παναγία; Γι’ αυτό και είναι μεγάλο το έργο να δώσουμε και πάλι τις εικόνες στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Και πιστέψτε με, όποιος δίνει αυτή την εικόνα, δηλαδή την εμπειρία της Εκκλησίας, δίνει σταυρό στα παιδιά μας. Έχω πολλά παραδείγματα συγχρόνων μας. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους και, εκείνη τη στιγμή, ο νους τους πήγε στην κατασκήνωση όπου πήγαιναν όταν ήταν παιδιά, σε μια Παράκληση που έψαλαν, όταν πήγαιναν με τη μητέρα τους, σε μια Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν με το σχολείο. Και κατάλαβαν ξανά το νόημα της ζωής, που δεν είναι τα γήινα και τα εφήμερα, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό. Αυτός είναι ο θησαυρός που πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας. Και είναι η οικογένεια που μπορεί να δώσει αυτό το νόημα. Μέσα στην οικογένεια θα σωθούμε και αυτή θα σώσει. Και όταν γινόμαστε μια μεγάλη οικογένεια, όπως απόψε, τα παιδιά που θα πάνε με τους παππούδες στην Εκκλησία θα κρατήσουν μέσα τους ότι υπάρχει και μια άλλη οικογένεια, αυτή που αγκαλιάζει η Παναγία

“το Πάσχα του Καλοκαιριού ενώνει όλους τους Έλληνες, απανταχού της γης. Και, με τη χάρη του Θεού, οι ιερείς μας θα είναι σε όλα τα χωριά. Αυτό είναι το Γένος μας. Έτσι θα διασώσουμε την πατρίδα μας, την ιστορία μας και την Ορθοδοξία μας

“Αυτή η χρονιά είναι ξεχωριστή, γιατί είχα τη μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να γίνω προσκυνητής στην ιστορική αρχαία Αγχίαλο, απ’ όπου έφυγαν, μετά το Ολοκαύτωμα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αυτού του τόπου. Και ήταν αυτοί που ήρθαν και δημιούργησαν τη Νέα Αγχίαλο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την περιοχή φέτος, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου. Η υποδοχή ήταν πάρα πολύ θερμή και ένιωσα ότι οι άνθρωποι εκεί ήθελαν να δείξουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους στο πρόσωπο του Επισκόπου που έχει την ευθύνη της Νέας Αγχιάλου. Τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον μόνο εναπομείναντα Ιερό Ναό των Ελλήνων από εκείνη την εποχή, που σήμερα διασώζεται δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, η σημερινή Πομόριε, όπως λέγεται η Αγχίαλος, έχει εξελιχθεί σε έναν τόπο με ευρύτερη ανάπτυξη. Διαπίστωσα πως θέλουν να κρατήσουν την ιστορική μνήμη, όχι για να υψωθούν τείχη μεταξύ μας, αλλά για να υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει ο άκρατος εθνικισμός και να δημιουργήσουμε γέφυρες, να συσφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ των δύο πόλεων και των δύο Μητροπολεών, με ανταλλαγή επισκέψεων, οικοδομώντας μια ειρηνική πορεία για όλα τα Βαλκάνια, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη

“εύχεται σε όλους τους πιστούς να διέλθουν με κατάνυξη και πνευματική ευφροσύνη τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, και οι πρεσβείες της Παναγίας να σκέπουν τον ευσεβή λαό μας

“Σήμερον, παιδί μου Μιχαήλ, με την χάρη του αγίου Θεού, προσέρχεσαι ελευθέρως να λάβεις τον πρώτο βαθμό της αγίας ιερωσύνης, έτσι ώστε να υπηρετήσεις, ως πιστός διάκονος Ιησού Χριστού, την αγία Εκκλησία Του. Προσέρχεσαι ενώπιον του Κυρίου, σήμερον, με σταθερή απόφαση, να Τον υπηρετήσεις με όλη την ψυχή σου και να λάβεις τον αχειροποίητο χιτώνα της αγίας ιερωσύνης. Έργο σου, παιδί μου, υπακούοντας στην γλυκυτάτη φωνή του Κυρίου μας θα είναι να οικοδομείς και να εμπλουτίζεις πνευματικώς την διακονία σου επάνω στην ζωηφόρο πέτρα της πίστεως, στον Ιησού Χριστό, ως Θεό, σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Η αποστολή των κληρικών στον κόσμο είναι να αγιάζουν, να διδάσκουν, να θεραπεύουν, να ποιμαίνουν, αλλά και να αφουγκράζονται, ως πατέρες φιλόστοργοι τους λογισμούς, τα βάσανα, τις πτώσεις, τις αστοχίες, τα ολισθήματα των ανθρώπων και να τα θεραπεύουν με την δύναμη της χάριτος του Αγ. Πνεύματος. Οι άνθρωποι αναζητούν στην Εκκλησία την αυθεντικότητα, την αλήθεια, την κατανόηση, την αποδοχή, το λιμάνι το απάνεμο, στο οποίο θα ξεκουράζονται πνευματικά, το πανδοχείο της αγάπης και της θεραπείας, όπως όλα αυτά φανερούνται και υποστασιάζονται αυθεντικώς και αποκλειστικώς στο πανάγιο θεανδρικό πρόσωπο του ενός και μόνου σωτήρος μας, του Ιησού Χριστού. Θα πρέπει, παιδί μου, να καλλιεργήσεις στην ψυχή σου τις μεγάλες αρετές της σιωπής και της ταπεινώσεως, να μιμηθείς το ήθος και την πολιτεία της κεχαριτωμένης Θεοτόκου, της κατά χάριν Μητέρας της Εκκλησίας μας, η οποία, μετά βαθιάς ταπεινοφροσύνης και υπακοής ήκουε και εφύλασσε, πάντοτε, τον λόγον του Θεού. Η Παναγία μας μέσα στην ταπείνωσή Της, επεφύλαξε για την ίδια, την λειτουργία της αενάου προσευχής και της ευλάλου σιωπής. Ο πολύς κόσμος θεωρεί ότι η σιωπή αποτελεί απραξία, αδυναμία, ανικανότητα, αυτοπαραίτηση, έλλειμμα. Κάνουν λάθος! Η εύλαλος σιωπή, κατά τους ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η μυστική γλώσσα των αγγέλων, η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η βεβαιότης των μεγάλων μυστηρίων της πίστεως που δεν μπορούν να εκφρασθούν με λόγια, η γλώσσα της πιστεύουσας καρδιάς, με την οποία συνομιλεί με τον Δημιουργό της. Η σιωπή έχει δύναμη, έχει φωνή, έχει χάριν και πλούτο πνευματικό και οδηγεί τον άνθρωπο στην κατά Χριστόν χαρά και παράκληση. Ο Θεός επιβλέπει και αναπαύεται στις ψυχές, που είναι στολισμένες με την ταπείνωση, την καθαρότητα, την πραότητα, την γαλήνη, την σιωπή και την ησυχία. Η σιωπή, παιδί μου, είναι μέρος του κηρύγματος της Εκκλησίας μας μέσα στην αναστατωμένη εποχή μας. Είναι μία δυνατή διαμαρτυρία και καταδίκη της αλαζονικής και θρασείας αμαρτίας. Να ξέρεις πότε πρέπει να μιλάς και πότε να σιωπάς και να κάνεις την σιωπή σου έμπονη και γόνιμη προσευχή. Φύλαξε την διακονία σου, από τον φλύαρο, αυτοαναφορικό και ανούσιο λόγο, αλλά και από την συμβιβασμένη, φοβική και ιδιοτελή σιωπή. Να πορεύεσαι στην διακονία σου με πιστότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, αγάπη, αυταπάρνηση και θυσιαστικό φρόνημα, έτσι ώστε να έχεις την σκέπη του Θεού πάντοτε στην ζωή σου. Να είσαι έτοιμος να δοκιμάσεις το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης, της προδοσίας και της αχαριστίας των ανθρώπων. Όσο, όμως, θα αυξάνει η αγάπη σου για τον Χριστόν, τόσο περισσότερο θα αναγνωρίζεις στα πρόσωπα των συνανθρώπων σου την εικόνα του Κυρίου μας. Δύναμις και έμπνευσις, παρηγορία και απαντοχή σου να είναι ο ίδιος ο Θεός και η αγία Του Εκκλησία, η μεγάλη οικογένεια του Χριστού, από την Οποία θα αντλείς δύναμιν και ευλογίαν. Να είσαι στοργικός και κυρίως ευαγγελικώς αληθινός προς κάθε άνθρωπο. Καθήκον σου, από σήμερα, είναι να θυσιάζεσαι καθημερινώς για την αγάπη Του, αγωνιζόμενος σταθερά και κατά των ανθρωπίνων ατελειών, που ως άνθρωποι όλοι έχουμε και οι οποίες πολεμούν να ακυρώσουν το έργο και την μαρτυρία μας. Μη φοβού, πίστευε και αγωνίσου! Χρειάζεται κόπος πολύς, υπομονή, προσευχή, αγώνας, επιμονή και κυρίως απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας. Ό,τι για τα ανθρώπινα μέτρα φαίνεται αδύνατο, είναι απολύτως δυνατό για την παντοδύναμη θεία Χάρη, που θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα. Ίσχυε και θάρσει, λοιπόν παιδί μου Μιχαήλ! Ενθυμού πάντοτε τι σημαίνει το όνομά σου. Ποίος είναι όμοιος με τον Θεόν! Τον παντοδύναμο Θεόν των ανελπίστων και των θαυμασίων! Είσελθε, λοιπόν, χαίρων και τρέμων εις την χαράν του Κυρίου μας! Χαίρων για την τιμή και τρέμων για την ευθύνη. Η χάρις Του, διά πρεσβειών πάντων των αγίων, εξαιρέτως δε της υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της κατά χάριν και πλούτον φιλοστόργου αγάπης Μητρός μας, του προστάτου και εφόρου της Εκκλησίας μας και της προσωπικής σου ζωής, ηλιομόρφου μεγίστου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πάντοτε να κατευθύνει την ζωή σου και να σου χαρίζει ουράνιες χαρές και γλυκασμούς. Να γίνεις με την ζωή σου, τους λόγους και το ήθος σου, ένας ζωντανός οδοδείκτης, που θα δείχνεις πάντοτε και αποκλειστικώς τον σωτήρα του κόσμου, Ιησούν Χριστόν. Να παραμείνεις σε ολόκληρη την ζωή σου ταπεινός και ενσυνείδητος διάκονος του Κυρίου μας. Αυτός ο Κύριός μας, εύχομαι να είναι πάντοτε βοηθός σου σε όλα. Σε συνοδεύουμε όλοι με την αγάπη μας και την διάπυρη προσευχή μας!

“Θα πραγματοποιηθεί συλλογή ελαιολάδου από όλες τις Ιερές Μονές και τις Ενορίες των Ιερών Μητροπόλεων της Κρήτης, προκειμένου να προωθηθεί, διά της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, στους ανθρώπους που επλήγησαν, ενώ δεν παύει να δέεται για την ανάπαυση των κεκοιμημένων, θύματα της πρόσφατης πύρινης λαίλαπας

“Η Παναγία είναι η Γερόντισσα που προσέρχεται στον Χριστό, που φροντίζει και μας δίνει ένα δείγμα γραφής, να μη λησμονήσουμε τους γέροντες και τις γερόντισσες σε κάθε οικογένεια. Γιατί στην εποχή μας, δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό. Ξεχνούν τα παιδιά τους γονείς και τα εγγόνια τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Αλλά αυτός ο τόπος έχει ζήσει, γιατί έχει παππούδες και γιαγιάδες. Και πάντα, στις δύσκολες στιγμές, θα υπάρχει μια Παναγιά Γερόντισσα, για να δίνει κουράγιο και ελπίδα

“Μας αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να εορτάσουμε τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού, με πάνδημη παρουσία και ουσιαστική λατρευτική ζωή των πιστών στους Ναούς και στα χωριά μας