“Σήμερον, παιδί μου Μιχαήλ, με την χάρη του αγίου Θεού, προσέρχεσαι ελευθέρως να λάβεις τον πρώτο βαθμό της αγίας ιερωσύνης, έτσι ώστε να υπηρετήσεις, ως πιστός διάκονος Ιησού Χριστού, την αγία Εκκλησία Του. Προσέρχεσαι ενώπιον του Κυρίου, σήμερον, με σταθερή απόφαση, να Τον υπηρετήσεις με όλη την ψυχή σου και να λάβεις τον αχειροποίητο χιτώνα της αγίας ιερωσύνης. Έργο σου, παιδί μου, υπακούοντας στην γλυκυτάτη φωνή του Κυρίου μας θα είναι να οικοδομείς και να εμπλουτίζεις πνευματικώς την διακονία σου επάνω στην ζωηφόρο πέτρα της πίστεως, στον Ιησού Χριστό, ως Θεό, σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Η αποστολή των κληρικών στον κόσμο είναι να αγιάζουν, να διδάσκουν, να θεραπεύουν, να ποιμαίνουν, αλλά και να αφουγκράζονται, ως πατέρες φιλόστοργοι τους λογισμούς, τα βάσανα, τις πτώσεις, τις αστοχίες, τα ολισθήματα των ανθρώπων και να τα θεραπεύουν με την δύναμη της χάριτος του Αγ. Πνεύματος. Οι άνθρωποι αναζητούν στην Εκκλησία την αυθεντικότητα, την αλήθεια, την κατανόηση, την αποδοχή, το λιμάνι το απάνεμο, στο οποίο θα ξεκουράζονται πνευματικά, το πανδοχείο της αγάπης και της θεραπείας, όπως όλα αυτά φανερούνται και υποστασιάζονται αυθεντικώς και αποκλειστικώς στο πανάγιο θεανδρικό πρόσωπο του ενός και μόνου σωτήρος μας, του Ιησού Χριστού. Θα πρέπει, παιδί μου, να καλλιεργήσεις στην ψυχή σου τις μεγάλες αρετές της σιωπής και της ταπεινώσεως, να μιμηθείς το ήθος και την πολιτεία της κεχαριτωμένης Θεοτόκου, της κατά χάριν Μητέρας της Εκκλησίας μας, η οποία, μετά βαθιάς ταπεινοφροσύνης και υπακοής ήκουε και εφύλασσε, πάντοτε, τον λόγον του Θεού. Η Παναγία μας μέσα στην ταπείνωσή Της, επεφύλαξε για την ίδια, την λειτουργία της αενάου προσευχής και της ευλάλου σιωπής. Ο πολύς κόσμος θεωρεί ότι η σιωπή αποτελεί απραξία, αδυναμία, ανικανότητα, αυτοπαραίτηση, έλλειμμα. Κάνουν λάθος! Η εύλαλος σιωπή, κατά τους ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η μυστική γλώσσα των αγγέλων, η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η βεβαιότης των μεγάλων μυστηρίων της πίστεως που δεν μπορούν να εκφρασθούν με λόγια, η γλώσσα της πιστεύουσας καρδιάς, με την οποία συνομιλεί με τον Δημιουργό της. Η σιωπή έχει δύναμη, έχει φωνή, έχει χάριν και πλούτο πνευματικό και οδηγεί τον άνθρωπο στην κατά Χριστόν χαρά και παράκληση. Ο Θεός επιβλέπει και αναπαύεται στις ψυχές, που είναι στολισμένες με την ταπείνωση, την καθαρότητα, την πραότητα, την γαλήνη, την σιωπή και την ησυχία. Η σιωπή, παιδί μου, είναι μέρος του κηρύγματος της Εκκλησίας μας μέσα στην αναστατωμένη εποχή μας. Είναι μία δυνατή διαμαρτυρία και καταδίκη της αλαζονικής και θρασείας αμαρτίας. Να ξέρεις πότε πρέπει να μιλάς και πότε να σιωπάς και να κάνεις την σιωπή σου έμπονη και γόνιμη προσευχή. Φύλαξε την διακονία σου, από τον φλύαρο, αυτοαναφορικό και ανούσιο λόγο, αλλά και από την συμβιβασμένη, φοβική και ιδιοτελή σιωπή. Να πορεύεσαι στην διακονία σου με πιστότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, αγάπη, αυταπάρνηση και θυσιαστικό φρόνημα, έτσι ώστε να έχεις την σκέπη του Θεού πάντοτε στην ζωή σου. Να είσαι έτοιμος να δοκιμάσεις το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης, της προδοσίας και της αχαριστίας των ανθρώπων. Όσο, όμως, θα αυξάνει η αγάπη σου για τον Χριστόν, τόσο περισσότερο θα αναγνωρίζεις στα πρόσωπα των συνανθρώπων σου την εικόνα του Κυρίου μας. Δύναμις και έμπνευσις, παρηγορία και απαντοχή σου να είναι ο ίδιος ο Θεός και η αγία Του Εκκλησία, η μεγάλη οικογένεια του Χριστού, από την Οποία θα αντλείς δύναμιν και ευλογίαν. Να είσαι στοργικός και κυρίως ευαγγελικώς αληθινός προς κάθε άνθρωπο. Καθήκον σου, από σήμερα, είναι να θυσιάζεσαι καθημερινώς για την αγάπη Του, αγωνιζόμενος σταθερά και κατά των ανθρωπίνων ατελειών, που ως άνθρωποι όλοι έχουμε και οι οποίες πολεμούν να ακυρώσουν το έργο και την μαρτυρία μας. Μη φοβού, πίστευε και αγωνίσου! Χρειάζεται κόπος πολύς, υπομονή, προσευχή, αγώνας, επιμονή και κυρίως απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας. Ό,τι για τα ανθρώπινα μέτρα φαίνεται αδύνατο, είναι απολύτως δυνατό για την παντοδύναμη θεία Χάρη, που θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα. Ίσχυε και θάρσει, λοιπόν παιδί μου Μιχαήλ! Ενθυμού πάντοτε τι σημαίνει το όνομά σου. Ποίος είναι όμοιος με τον Θεόν! Τον παντοδύναμο Θεόν των ανελπίστων και των θαυμασίων! Είσελθε, λοιπόν, χαίρων και τρέμων εις την χαράν του Κυρίου μας! Χαίρων για την τιμή και τρέμων για την ευθύνη. Η χάρις Του, διά πρεσβειών πάντων των αγίων, εξαιρέτως δε της υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της κατά χάριν και πλούτον φιλοστόργου αγάπης Μητρός μας, του προστάτου και εφόρου της Εκκλησίας μας και της προσωπικής σου ζωής, ηλιομόρφου μεγίστου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πάντοτε να κατευθύνει την ζωή σου και να σου χαρίζει ουράνιες χαρές και γλυκασμούς. Να γίνεις με την ζωή σου, τους λόγους και το ήθος σου, ένας ζωντανός οδοδείκτης, που θα δείχνεις πάντοτε και αποκλειστικώς τον σωτήρα του κόσμου, Ιησούν Χριστόν. Να παραμείνεις σε ολόκληρη την ζωή σου ταπεινός και ενσυνείδητος διάκονος του Κυρίου μας. Αυτός ο Κύριός μας, εύχομαι να είναι πάντοτε βοηθός σου σε όλα. Σε συνοδεύουμε όλοι με την αγάπη μας και την διάπυρη προσευχή μας!

“σὺν τὴ δυνάμει τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χρίστου

“Η Εκκλησία μας καλεί να συγχωρούμε όλα τα σφάλματα των συνανθρώπων μας. Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνουμε την ψυχή μας από τα επώδυνα δεσμά του εγωισμού και της εκδίκησης, ώστε να προσέλθουμε στη Θεία Ευχαριστία

“Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε, φρούρει και φύλαττε ημάς και οδήγει ημάς πάντοτε προς τον Υιόν σου και Θεόν ημών.

“η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δεν είναι μια πένθιμη θρηνωδία, αντίθετα είναι γιορτή χαρμόσυνη, γιορτή χαράς και ευφροσύνης. Γιατί; Γιατί η Παναγία με την Κοίμησή της μετέστη προς την ζωή. Δηλαδή το σώμα της Παναγίας, αυτό το οποίο σάρκωσε και γέννησε τον σωτήρα του Κόσμου και λυτρωτή μας Χριστό δεν μπορούσε να φθαρεί μέσα στο χώμα και να αποσυντεθεί. Έτσι η Παναγία μετέστη σωματικά προς τον Ουρανό και κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Υιού της, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και πρεσβεύει για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για μας που την τ

“Συχνά η αμαρτία μας καθιστά σχιζοφρενείς. Ενώ θέλουμε ο Θεός και οι άλλοι να συγχωρούν τα λάθη μας, εμείς αρνούμαστε επίμονα να συγχωρούμε τα λάθη των άλλων. Το ίδιο γίνεται και με την αγάπη. Θέλουμε να μας αγαπούν αλλά όχι να αγαπάμε.

“Πως μπορούμε να μην θαυμάζουμε με όλη μας την καρδιά την Υπεραγία Παρθένο που έγινε όργανο του μεγάλου μυστηρίου του Θεού και η οποία με την καθαρότητα και αγιότητά της υπηρέτησε το μεγάλο έργο της ενσαρκώσεως του Κυρίου Ιησού Χριστού; Πως μπορούμε να μην την αποκαλούμε “τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφίμ”;

“Η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας, περικλείει ολόκληρο το σωτηριολογικό νόημα της σημερινής μεγάλης Θεομητορικής εορτής και μας καλεί, νοερώς και μυσταγωγικώς, πέριξ της πανσέπτου νεκρικής κλίνης της Μητρός της Ζωής, όχι για να θρηνήσουμε μία απώλεια, αλλά για να εορτάσουμε το Πάσχα της Παναγίας, της οποίας η μετάστασις αποτελεί την απαρχήν της δικής μας εν Χριστώ αναστάσεως η Εκκλησία μάς καλεί να αντικρύσουμε τον θάνατο καταυγασμένον από το άκτιστο φως της Αναστάσεως. Είναι θάνατος ζωηφόρος, που μεταβιβάζει σε ουράνια και αθάνατη ζωή. Εκεί, που τα ανθρώπινα μάτια βλέπουν τέλος, η ορθόδοξος πίστη βλέπει πέρασμα και εκεί, που ο κόσμος βλέπει τάφο, η Εκκλησία βλέπει θύρα ουράνιον. Βλέπει την “Υψηλοτέρα των Ουρανών και Καθαροτέρα λαμπηδόνων ηλιακών, των Φιλόθεων Φιλοθεωτέρα και των Αγίων Αγιοτέρα, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και Ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ”. Βλέπει, εν τέλει, την κραταιάν ελπίδα της αιωνιότητος.