“Ας μη φύγουμε, λοιπόν, από τη σημερινή πανήγυρη μόνο ως προσκυνητές. Ας φύγουμε ως κοινωνοί του Χριστού

“Αυτή η χρονιά είναι ξεχωριστή, γιατί είχα τη μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να γίνω προσκυνητής στην ιστορική αρχαία Αγχίαλο, απ’ όπου έφυγαν, μετά το Ολοκαύτωμα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αυτού του τόπου. Και ήταν αυτοί που ήρθαν και δημιούργησαν τη Νέα Αγχίαλο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την περιοχή φέτος, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου. Η υποδοχή ήταν πάρα πολύ θερμή και ένιωσα ότι οι άνθρωποι εκεί ήθελαν να δείξουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους στο πρόσωπο του Επισκόπου που έχει την ευθύνη της Νέας Αγχιάλου. Τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον μόνο εναπομείναντα Ιερό Ναό των Ελλήνων από εκείνη την εποχή, που σήμερα διασώζεται δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, η σημερινή Πομόριε, όπως λέγεται η Αγχίαλος, έχει εξελιχθεί σε έναν τόπο με ευρύτερη ανάπτυξη. Διαπίστωσα πως θέλουν να κρατήσουν την ιστορική μνήμη, όχι για να υψωθούν τείχη μεταξύ μας, αλλά για να υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει ο άκρατος εθνικισμός και να δημιουργήσουμε γέφυρες, να συσφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ των δύο πόλεων και των δύο Μητροπολεών, με ανταλλαγή επισκέψεων, οικοδομώντας μια ειρηνική πορεία για όλα τα Βαλκάνια, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη

“να είμαστε εδώ, να τιμούμε τον Άγιο, να δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό και να συνεχίσουμε την παράδοση

“Συγχωρώντας τον πλησίον, γινόμαστε ελεήμονες όπως ο Θεός

“να ζητήσουμε από την Υπεραγία Θεοτόκο να μην μας αφήσει να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας προς Αυτήν μέχρι το τέλος της ζωής μας

“τον Χριστό Τον βρήκαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Και η μεγάλη αγωνία μου είναι: τα σημερινά παιδιά μας από πού θα βρουν τον Χριστό και την Παναγία; Γι’ αυτό και είναι μεγάλο το έργο να δώσουμε και πάλι τις εικόνες στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Και πιστέψτε με, όποιος δίνει αυτή την εικόνα, δηλαδή την εμπειρία της Εκκλησίας, δίνει σταυρό στα παιδιά μας. Έχω πολλά παραδείγματα συγχρόνων μας. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους και, εκείνη τη στιγμή, ο νους τους πήγε στην κατασκήνωση όπου πήγαιναν όταν ήταν παιδιά, σε μια Παράκληση που έψαλαν, όταν πήγαιναν με τη μητέρα τους, σε μια Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν με το σχολείο. Και κατάλαβαν ξανά το νόημα της ζωής, που δεν είναι τα γήινα και τα εφήμερα, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό. Αυτός είναι ο θησαυρός που πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας. Και είναι η οικογένεια που μπορεί να δώσει αυτό το νόημα. Μέσα στην οικογένεια θα σωθούμε και αυτή θα σώσει. Και όταν γινόμαστε μια μεγάλη οικογένεια, όπως απόψε, τα παιδιά που θα πάνε με τους παππούδες στην Εκκλησία θα κρατήσουν μέσα τους ότι υπάρχει και μια άλλη οικογένεια, αυτή που αγκαλιάζει η Παναγία

“Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται, καὶ Ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά