“Η Παναγία είναι η Γερόντισσα που προσέρχεται στον Χριστό, που φροντίζει και μας δίνει ένα δείγμα γραφής, να μη λησμονήσουμε τους γέροντες και τις γερόντισσες σε κάθε οικογένεια. Γιατί στην εποχή μας, δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό. Ξεχνούν τα παιδιά τους γονείς και τα εγγόνια τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Αλλά αυτός ο τόπος έχει ζήσει, γιατί έχει παππούδες και γιαγιάδες. Και πάντα, στις δύσκολες στιγμές, θα υπάρχει μια Παναγιά Γερόντισσα, για να δίνει κουράγιο και ελπίδα

“Σήμερον, παιδί μου Μιχαήλ, με την χάρη του αγίου Θεού, προσέρχεσαι ελευθέρως να λάβεις τον πρώτο βαθμό της αγίας ιερωσύνης, έτσι ώστε να υπηρετήσεις, ως πιστός διάκονος Ιησού Χριστού, την αγία Εκκλησία Του. Προσέρχεσαι ενώπιον του Κυρίου, σήμερον, με σταθερή απόφαση, να Τον υπηρετήσεις με όλη την ψυχή σου και να λάβεις τον αχειροποίητο χιτώνα της αγίας ιερωσύνης. Έργο σου, παιδί μου, υπακούοντας στην γλυκυτάτη φωνή του Κυρίου μας θα είναι να οικοδομείς και να εμπλουτίζεις πνευματικώς την διακονία σου επάνω στην ζωηφόρο πέτρα της πίστεως, στον Ιησού Χριστό, ως Θεό, σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Η αποστολή των κληρικών στον κόσμο είναι να αγιάζουν, να διδάσκουν, να θεραπεύουν, να ποιμαίνουν, αλλά και να αφουγκράζονται, ως πατέρες φιλόστοργοι τους λογισμούς, τα βάσανα, τις πτώσεις, τις αστοχίες, τα ολισθήματα των ανθρώπων και να τα θεραπεύουν με την δύναμη της χάριτος του Αγ. Πνεύματος. Οι άνθρωποι αναζητούν στην Εκκλησία την αυθεντικότητα, την αλήθεια, την κατανόηση, την αποδοχή, το λιμάνι το απάνεμο, στο οποίο θα ξεκουράζονται πνευματικά, το πανδοχείο της αγάπης και της θεραπείας, όπως όλα αυτά φανερούνται και υποστασιάζονται αυθεντικώς και αποκλειστικώς στο πανάγιο θεανδρικό πρόσωπο του ενός και μόνου σωτήρος μας, του Ιησού Χριστού. Θα πρέπει, παιδί μου, να καλλιεργήσεις στην ψυχή σου τις μεγάλες αρετές της σιωπής και της ταπεινώσεως, να μιμηθείς το ήθος και την πολιτεία της κεχαριτωμένης Θεοτόκου, της κατά χάριν Μητέρας της Εκκλησίας μας, η οποία, μετά βαθιάς ταπεινοφροσύνης και υπακοής ήκουε και εφύλασσε, πάντοτε, τον λόγον του Θεού. Η Παναγία μας μέσα στην ταπείνωσή Της, επεφύλαξε για την ίδια, την λειτουργία της αενάου προσευχής και της ευλάλου σιωπής. Ο πολύς κόσμος θεωρεί ότι η σιωπή αποτελεί απραξία, αδυναμία, ανικανότητα, αυτοπαραίτηση, έλλειμμα. Κάνουν λάθος! Η εύλαλος σιωπή, κατά τους ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η μυστική γλώσσα των αγγέλων, η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η βεβαιότης των μεγάλων μυστηρίων της πίστεως που δεν μπορούν να εκφρασθούν με λόγια, η γλώσσα της πιστεύουσας καρδιάς, με την οποία συνομιλεί με τον Δημιουργό της. Η σιωπή έχει δύναμη, έχει φωνή, έχει χάριν και πλούτο πνευματικό και οδηγεί τον άνθρωπο στην κατά Χριστόν χαρά και παράκληση. Ο Θεός επιβλέπει και αναπαύεται στις ψυχές, που είναι στολισμένες με την ταπείνωση, την καθαρότητα, την πραότητα, την γαλήνη, την σιωπή και την ησυχία. Η σιωπή, παιδί μου, είναι μέρος του κηρύγματος της Εκκλησίας μας μέσα στην αναστατωμένη εποχή μας. Είναι μία δυνατή διαμαρτυρία και καταδίκη της αλαζονικής και θρασείας αμαρτίας. Να ξέρεις πότε πρέπει να μιλάς και πότε να σιωπάς και να κάνεις την σιωπή σου έμπονη και γόνιμη προσευχή. Φύλαξε την διακονία σου, από τον φλύαρο, αυτοαναφορικό και ανούσιο λόγο, αλλά και από την συμβιβασμένη, φοβική και ιδιοτελή σιωπή. Να πορεύεσαι στην διακονία σου με πιστότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, αγάπη, αυταπάρνηση και θυσιαστικό φρόνημα, έτσι ώστε να έχεις την σκέπη του Θεού πάντοτε στην ζωή σου. Να είσαι έτοιμος να δοκιμάσεις το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης, της προδοσίας και της αχαριστίας των ανθρώπων. Όσο, όμως, θα αυξάνει η αγάπη σου για τον Χριστόν, τόσο περισσότερο θα αναγνωρίζεις στα πρόσωπα των συνανθρώπων σου την εικόνα του Κυρίου μας. Δύναμις και έμπνευσις, παρηγορία και απαντοχή σου να είναι ο ίδιος ο Θεός και η αγία Του Εκκλησία, η μεγάλη οικογένεια του Χριστού, από την Οποία θα αντλείς δύναμιν και ευλογίαν. Να είσαι στοργικός και κυρίως ευαγγελικώς αληθινός προς κάθε άνθρωπο. Καθήκον σου, από σήμερα, είναι να θυσιάζεσαι καθημερινώς για την αγάπη Του, αγωνιζόμενος σταθερά και κατά των ανθρωπίνων ατελειών, που ως άνθρωποι όλοι έχουμε και οι οποίες πολεμούν να ακυρώσουν το έργο και την μαρτυρία μας. Μη φοβού, πίστευε και αγωνίσου! Χρειάζεται κόπος πολύς, υπομονή, προσευχή, αγώνας, επιμονή και κυρίως απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας. Ό,τι για τα ανθρώπινα μέτρα φαίνεται αδύνατο, είναι απολύτως δυνατό για την παντοδύναμη θεία Χάρη, που θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα. Ίσχυε και θάρσει, λοιπόν παιδί μου Μιχαήλ! Ενθυμού πάντοτε τι σημαίνει το όνομά σου. Ποίος είναι όμοιος με τον Θεόν! Τον παντοδύναμο Θεόν των ανελπίστων και των θαυμασίων! Είσελθε, λοιπόν, χαίρων και τρέμων εις την χαράν του Κυρίου μας! Χαίρων για την τιμή και τρέμων για την ευθύνη. Η χάρις Του, διά πρεσβειών πάντων των αγίων, εξαιρέτως δε της υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της κατά χάριν και πλούτον φιλοστόργου αγάπης Μητρός μας, του προστάτου και εφόρου της Εκκλησίας μας και της προσωπικής σου ζωής, ηλιομόρφου μεγίστου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πάντοτε να κατευθύνει την ζωή σου και να σου χαρίζει ουράνιες χαρές και γλυκασμούς. Να γίνεις με την ζωή σου, τους λόγους και το ήθος σου, ένας ζωντανός οδοδείκτης, που θα δείχνεις πάντοτε και αποκλειστικώς τον σωτήρα του κόσμου, Ιησούν Χριστόν. Να παραμείνεις σε ολόκληρη την ζωή σου ταπεινός και ενσυνείδητος διάκονος του Κυρίου μας. Αυτός ο Κύριός μας, εύχομαι να είναι πάντοτε βοηθός σου σε όλα. Σε συνοδεύουμε όλοι με την αγάπη μας και την διάπυρη προσευχή μας!

“Σε αυτές τις γιαγιάδες προστρέχουν οι οικογένειες, σε αυτές που είναι έτοιμες να γίνουν θυσία για όλους, να διδάξουν τον Χριστό με τον δικό τους τρόπο. Σε κάθε οικογένεια υπάρχει μια Παναγιά, μια γυναίκα, μια γιαγιά, που παίζει αυτόν τον ρόλο: να συγκεντρώνει, να ενώνει, να θυσιάζεται, να μοιράζει, να διευθετεί, να ειρηνεύει τους ανθρώπους, γιατί έχει μέσα της πίστη και γιατί κουβαλάει μια ολόκληρη παράδοση ορθόδοξης πίστης και εμπειρίας. Και ξέρει ότι της έχει ανατεθεί ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών και των εγγονών, των συγγενών και των φίλων, στον δρόμο του Χριστού και της Ορθοδοξίας. Και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από αυτές τις Παναγίες

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά

“Θα σας φανεί παράδοξο αυτό, αλλά το χειρουργείο το περίµενα, όπως περιµένει ένα παιδί να ξηµερώσει προκειµένου να πάει µία όµορφη σχολική εκδροµή. Και επιβεβαιώθηκε αυτή η προσµονή µου, διότι τόσο η 10ήµερη παραµονή µου στο νοσοκοµείο όσο και η µακρά περίοδος της νοσηλείας µου στο µοναστήρι της Παναγίας µας, στη ∆αµάστα, ήταν από τις ωραιότερες περιόδους της µέχρι τώρα ζωής µου. Εισέπραξα τόση ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα αφ’ ενός και κυρίως τόση πολυάνθρωπη, αυθόρµητη, θερμή και αυθεντική αγάπη, που σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο θα ήταν ένα µακάριο τέλος, αν είχε µία άλλη εξέλιξη το χειρουργείο. Στην Εκκλησία µας όµως προσευχόµαστε να είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ηµών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Η προσευχή µου και η αγωνία µου ήταν σε αυτό το επίπεδο, το πνευµατικό και εσχατολογικό. Και η θεραπεία δίδεται για µετάνοια…

“Ο πατέρας μου και όλη η γενιά μου προσκυνούν τα είδωλα και λένε πως αυτά είναι θεοί. Πώς είναι δυνατόν να είναι θεοί αυτά που είναι ξύλα και πέτρες, κουφά και αναίσθητα; Μήπως μπόρεσαν αυτά τα είδωλα να φτιάξουν τον ουρανό και τα άστρα; Και πώς θα μπορούσαν τα ξύλα και οι πέτρες να κάνουν τέτοια δημιουργήματα; Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας Θεός που έφτιαξε αυτά τα πανέμορφα κτίσματα, τον οποίο εμείς οι άνθρωποι, όσο λαμπρός κι αν είναι, δεν μπορούμε να τον δούμε· και σε αυτόν τον Θεό πρέπει να πιστεύουμε οι άνθρωποι, κι εγώ σε Αυτόν πιστεύω

“γιατί υπάρχει ο Χριστός, η ζωντανή μας ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον μας

“Παράδοξα θαύματα εορτάζουμε σήμερα! Μνημονεύουμε ἕναν θάνατο, μία κοίμηση καὶ μία μετάσταση! Καί θαυμάζουμε τὰ γεγονότα αὐτά, διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἀνθρωπίνως νὰ εἶναι λόγος λύπης, ἐν τούτοις ἔχουμε χαρά, ἀναστάσιμη χαρὰ καὶ ἐλπίδα στὸ πανάχραντο πρόσωπο τῆς κοινῆς μας Μητέρας, τῆς Παναγίας μας. Ἡ Θεοτόκος ἀκολούθησε καὶ αὐτὴ τὸν νόμο τῆς φύσεως, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ βίωσε καὶ αὐτὴ τὸν θάνατο. Ὅμως ὅπως γέννησε ἀνώδυνα, ἔτσι καὶ ἡ Κοίμησή Της ἔγινε χωρὶς πόνους: Ἐκτὸς ὀδύνων ἡ αὐτῆς ἀποβίωσις γέγονε