“Ο πατέρας μου και όλη η γενιά μου προσκυνούν τα είδωλα και λένε πως αυτά είναι θεοί. Πώς είναι δυνατόν να είναι θεοί αυτά που είναι ξύλα και πέτρες, κουφά και αναίσθητα; Μήπως μπόρεσαν αυτά τα είδωλα να φτιάξουν τον ουρανό και τα άστρα; Και πώς θα μπορούσαν τα ξύλα και οι πέτρες να κάνουν τέτοια δημιουργήματα; Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας Θεός που έφτιαξε αυτά τα πανέμορφα κτίσματα, τον οποίο εμείς οι άνθρωποι, όσο λαμπρός κι αν είναι, δεν μπορούμε να τον δούμε· και σε αυτόν τον Θεό πρέπει να πιστεύουμε οι άνθρωποι, κι εγώ σε Αυτόν πιστεύω

“τὸ πανάσπιλο σῶμα της τὸ δέχθηκε γιὰ λίγο ὁ τάφος, προσδοκοῦσε ὅμως καὶ ὁ Οὐρανὸς αὐτὸ τὸ πνευματικὸ σῶμα, τὴν καινὴ γῆ, τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς μας ζωῆς, τὸ τιμιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τὸ ἁγιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους. Αποδόθηκε, λοιπόν, ὁ θρόνος στὸν Βασιλέα, ὁ παράδεισος στὸ ξύλο τῆς ζωῆς, ὁ δίσκος στὸ φῶς, στὸν καρπὸ τὸ δένδρο, ἡ Μητέρα στὸν Υἱό, ὡς ἄξια καθ’ ὅλα ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους

“ής τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός

“Παρθενικής από γαστρός, τοις εν σκότει και σκιά σωματωθείς ανέτειλες ήλιος

“θα ήρχετο μετ’ ολίγον και μεταξύ των ανθρώπων η ουράνιος βασιλεία του Θεού.

“преобразился пред ними: и просияло лице Его, как солнце, одежды же Его сделались белыми, как свет

“ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, ος ηθέλησε συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού

“εν άλλω ουδενί η σωτηρία, ουδέ γαρ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς