“να είμαστε εδώ, να τιμούμε τον Άγιο, να δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό και να συνεχίσουμε την παράδοση

“Μας αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να εορτάσουμε τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού, με πάνδημη παρουσία και ουσιαστική λατρευτική ζωή των πιστών στους Ναούς και στα χωριά μας

“Νέος ήταν και ο Απόστολος, μόλις 19 ετών. Γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο και γαλουχήθηκε μέσα στη σκλαβιά, αλλά υπήρχε ο παπάς του χωριού, υπήρχε η Εκκλησία, το Μοναστήρι, υπήρχε μια παράδοση

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά

“Αυτή η εικόνα θα μείνει στη Νέα Αγχίαλο, για να μάθει ο κόσμος για τον Άγιο και να είναι μια ένδειξη της ενότητας που αναπτύσσεται. Ό,τι διασώζουμε, ό,τι έχουμε, τα παραλάβαμε από πρόσφυγες που ήρθαν χωρίς τίποτα, που τους έδιωξε η μανία και ο εθνικισμός. Όμως αυτοί οι άνθρωποι, αν και ήρθαν πάμπτωχοι στη Νέα Αγχίαλο, έφεραν μαζί τους εικόνες, κειμήλια, φύτεψαν αμπέλια, δημιούργησαν τον Συνεταιρισμό, με αποτέλεσμα να καμαρώνουμε για τη σημερινή Νέα Αγχίαλο

“Ο πατέρας μου και όλη η γενιά μου προσκυνούν τα είδωλα και λένε πως αυτά είναι θεοί. Πώς είναι δυνατόν να είναι θεοί αυτά που είναι ξύλα και πέτρες, κουφά και αναίσθητα; Μήπως μπόρεσαν αυτά τα είδωλα να φτιάξουν τον ουρανό και τα άστρα; Και πώς θα μπορούσαν τα ξύλα και οι πέτρες να κάνουν τέτοια δημιουργήματα; Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένας Θεός που έφτιαξε αυτά τα πανέμορφα κτίσματα, τον οποίο εμείς οι άνθρωποι, όσο λαμπρός κι αν είναι, δεν μπορούμε να τον δούμε· και σε αυτόν τον Θεό πρέπει να πιστεύουμε οι άνθρωποι, κι εγώ σε Αυτόν πιστεύω

“ευχαρίστησε και συνεχάρη τους Εφημερίους του Ναού, Αρχιμ. Βενέδικτο Φραγκογιάννη και Πρωτοπρ. Λουκά Βασάλο για την άρτια προετοιμασία και επιτέλεση της Ακολουθίας και ευχήθηκε στο πυκνό εκκλησίασμα για την προσιούσα μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

“Παράδοξα θαύματα εορτάζουμε σήμερα! Μνημονεύουμε ἕναν θάνατο, μία κοίμηση καὶ μία μετάσταση! Καί θαυμάζουμε τὰ γεγονότα αὐτά, διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἀνθρωπίνως νὰ εἶναι λόγος λύπης, ἐν τούτοις ἔχουμε χαρά, ἀναστάσιμη χαρὰ καὶ ἐλπίδα στὸ πανάχραντο πρόσωπο τῆς κοινῆς μας Μητέρας, τῆς Παναγίας μας. Ἡ Θεοτόκος ἀκολούθησε καὶ αὐτὴ τὸν νόμο τῆς φύσεως, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ βίωσε καὶ αὐτὴ τὸν θάνατο. Ὅμως ὅπως γέννησε ἀνώδυνα, ἔτσι καὶ ἡ Κοίμησή Της ἔγινε χωρὶς πόνους: Ἐκτὸς ὀδύνων ἡ αὐτῆς ἀποβίωσις γέγονε