“Θα σας φανεί παράδοξο αυτό, αλλά το χειρουργείο το περίµενα, όπως περιµένει ένα παιδί να ξηµερώσει προκειµένου να πάει µία όµορφη σχολική εκδροµή. Και επιβεβαιώθηκε αυτή η προσµονή µου, διότι τόσο η 10ήµερη παραµονή µου στο νοσοκοµείο όσο και η µακρά περίοδος της νοσηλείας µου στο µοναστήρι της Παναγίας µας, στη ∆αµάστα, ήταν από τις ωραιότερες περιόδους της µέχρι τώρα ζωής µου. Εισέπραξα τόση ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα αφ’ ενός και κυρίως τόση πολυάνθρωπη, αυθόρµητη, θερμή και αυθεντική αγάπη, που σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο θα ήταν ένα µακάριο τέλος, αν είχε µία άλλη εξέλιξη το χειρουργείο. Στην Εκκλησία µας όµως προσευχόµαστε να είναι «χριστιανά τα τέλη της ζωής ηµών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά». Η προσευχή µου και η αγωνία µου ήταν σε αυτό το επίπεδο, το πνευµατικό και εσχατολογικό. Και η θεραπεία δίδεται για µετάνοια…

“Σήμερον, παιδί μου Μιχαήλ, με την χάρη του αγίου Θεού, προσέρχεσαι ελευθέρως να λάβεις τον πρώτο βαθμό της αγίας ιερωσύνης, έτσι ώστε να υπηρετήσεις, ως πιστός διάκονος Ιησού Χριστού, την αγία Εκκλησία Του. Προσέρχεσαι ενώπιον του Κυρίου, σήμερον, με σταθερή απόφαση, να Τον υπηρετήσεις με όλη την ψυχή σου και να λάβεις τον αχειροποίητο χιτώνα της αγίας ιερωσύνης. Έργο σου, παιδί μου, υπακούοντας στην γλυκυτάτη φωνή του Κυρίου μας θα είναι να οικοδομείς και να εμπλουτίζεις πνευματικώς την διακονία σου επάνω στην ζωηφόρο πέτρα της πίστεως, στον Ιησού Χριστό, ως Θεό, σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου. Η αποστολή των κληρικών στον κόσμο είναι να αγιάζουν, να διδάσκουν, να θεραπεύουν, να ποιμαίνουν, αλλά και να αφουγκράζονται, ως πατέρες φιλόστοργοι τους λογισμούς, τα βάσανα, τις πτώσεις, τις αστοχίες, τα ολισθήματα των ανθρώπων και να τα θεραπεύουν με την δύναμη της χάριτος του Αγ. Πνεύματος. Οι άνθρωποι αναζητούν στην Εκκλησία την αυθεντικότητα, την αλήθεια, την κατανόηση, την αποδοχή, το λιμάνι το απάνεμο, στο οποίο θα ξεκουράζονται πνευματικά, το πανδοχείο της αγάπης και της θεραπείας, όπως όλα αυτά φανερούνται και υποστασιάζονται αυθεντικώς και αποκλειστικώς στο πανάγιο θεανδρικό πρόσωπο του ενός και μόνου σωτήρος μας, του Ιησού Χριστού. Θα πρέπει, παιδί μου, να καλλιεργήσεις στην ψυχή σου τις μεγάλες αρετές της σιωπής και της ταπεινώσεως, να μιμηθείς το ήθος και την πολιτεία της κεχαριτωμένης Θεοτόκου, της κατά χάριν Μητέρας της Εκκλησίας μας, η οποία, μετά βαθιάς ταπεινοφροσύνης και υπακοής ήκουε και εφύλασσε, πάντοτε, τον λόγον του Θεού. Η Παναγία μας μέσα στην ταπείνωσή Της, επεφύλαξε για την ίδια, την λειτουργία της αενάου προσευχής και της ευλάλου σιωπής. Ο πολύς κόσμος θεωρεί ότι η σιωπή αποτελεί απραξία, αδυναμία, ανικανότητα, αυτοπαραίτηση, έλλειμμα. Κάνουν λάθος! Η εύλαλος σιωπή, κατά τους ιερούς Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι η μυστική γλώσσα των αγγέλων, η γλώσσα του μέλλοντος αιώνος, η βεβαιότης των μεγάλων μυστηρίων της πίστεως που δεν μπορούν να εκφρασθούν με λόγια, η γλώσσα της πιστεύουσας καρδιάς, με την οποία συνομιλεί με τον Δημιουργό της. Η σιωπή έχει δύναμη, έχει φωνή, έχει χάριν και πλούτο πνευματικό και οδηγεί τον άνθρωπο στην κατά Χριστόν χαρά και παράκληση. Ο Θεός επιβλέπει και αναπαύεται στις ψυχές, που είναι στολισμένες με την ταπείνωση, την καθαρότητα, την πραότητα, την γαλήνη, την σιωπή και την ησυχία. Η σιωπή, παιδί μου, είναι μέρος του κηρύγματος της Εκκλησίας μας μέσα στην αναστατωμένη εποχή μας. Είναι μία δυνατή διαμαρτυρία και καταδίκη της αλαζονικής και θρασείας αμαρτίας. Να ξέρεις πότε πρέπει να μιλάς και πότε να σιωπάς και να κάνεις την σιωπή σου έμπονη και γόνιμη προσευχή. Φύλαξε την διακονία σου, από τον φλύαρο, αυτοαναφορικό και ανούσιο λόγο, αλλά και από την συμβιβασμένη, φοβική και ιδιοτελή σιωπή. Να πορεύεσαι στην διακονία σου με πιστότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, αγάπη, αυταπάρνηση και θυσιαστικό φρόνημα, έτσι ώστε να έχεις την σκέπη του Θεού πάντοτε στην ζωή σου. Να είσαι έτοιμος να δοκιμάσεις το πικρό ποτήρι της εγκατάλειψης, της προδοσίας και της αχαριστίας των ανθρώπων. Όσο, όμως, θα αυξάνει η αγάπη σου για τον Χριστόν, τόσο περισσότερο θα αναγνωρίζεις στα πρόσωπα των συνανθρώπων σου την εικόνα του Κυρίου μας. Δύναμις και έμπνευσις, παρηγορία και απαντοχή σου να είναι ο ίδιος ο Θεός και η αγία Του Εκκλησία, η μεγάλη οικογένεια του Χριστού, από την Οποία θα αντλείς δύναμιν και ευλογίαν. Να είσαι στοργικός και κυρίως ευαγγελικώς αληθινός προς κάθε άνθρωπο. Καθήκον σου, από σήμερα, είναι να θυσιάζεσαι καθημερινώς για την αγάπη Του, αγωνιζόμενος σταθερά και κατά των ανθρωπίνων ατελειών, που ως άνθρωποι όλοι έχουμε και οι οποίες πολεμούν να ακυρώσουν το έργο και την μαρτυρία μας. Μη φοβού, πίστευε και αγωνίσου! Χρειάζεται κόπος πολύς, υπομονή, προσευχή, αγώνας, επιμονή και κυρίως απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγάπη του Κυρίου μας. Ό,τι για τα ανθρώπινα μέτρα φαίνεται αδύνατο, είναι απολύτως δυνατό για την παντοδύναμη θεία Χάρη, που θεραπεύει τα ασθενή και αναπληροί τα ελλείποντα. Ίσχυε και θάρσει, λοιπόν παιδί μου Μιχαήλ! Ενθυμού πάντοτε τι σημαίνει το όνομά σου. Ποίος είναι όμοιος με τον Θεόν! Τον παντοδύναμο Θεόν των ανελπίστων και των θαυμασίων! Είσελθε, λοιπόν, χαίρων και τρέμων εις την χαράν του Κυρίου μας! Χαίρων για την τιμή και τρέμων για την ευθύνη. Η χάρις Του, διά πρεσβειών πάντων των αγίων, εξαιρέτως δε της υπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της κατά χάριν και πλούτον φιλοστόργου αγάπης Μητρός μας, του προστάτου και εφόρου της Εκκλησίας μας και της προσωπικής σου ζωής, ηλιομόρφου μεγίστου Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πάντοτε να κατευθύνει την ζωή σου και να σου χαρίζει ουράνιες χαρές και γλυκασμούς. Να γίνεις με την ζωή σου, τους λόγους και το ήθος σου, ένας ζωντανός οδοδείκτης, που θα δείχνεις πάντοτε και αποκλειστικώς τον σωτήρα του κόσμου, Ιησούν Χριστόν. Να παραμείνεις σε ολόκληρη την ζωή σου ταπεινός και ενσυνείδητος διάκονος του Κυρίου μας. Αυτός ο Κύριός μας, εύχομαι να είναι πάντοτε βοηθός σου σε όλα. Σε συνοδεύουμε όλοι με την αγάπη μας και την διάπυρη προσευχή μας!

“Μήπως η Μητέρα του ίδιου του ουρανίου βασιλέως δεν είναι υψηλότερα όλων των υπηκόων του; Φυσικά, ναί. Γι᾽ αυτό και πρέπει να την τιμούμε με όλη μας την καρδιά και να την θεωρούμε ουράνια Μητέρα. Και ακόμη πρέπει να εκπληρώνουμε τον λόγο της· “ιδού γάρ από του νύν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί”. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί την τιμούμε και την μακαρίζουμε και προσευχόμασθε προς Αυτήν και προστρέχουμε σε Αυτήν λέγοντας: “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.” Υπάρχουν βεβαίως κάποιοι που λένε ότι δεν είναι δυνατόν να ψάχνουμε τη σωτηρία στην Παναγία, αφού ένας είναι ο Σωτήρας μας, ο Χριστός, και αυτός μας σώζει. Αυτό όμως που λένε, λέγει ο άγιος, δεν είναι σωστό, γιατί εμείς γνωρίζουμε ότι ο κόσμος θα σωθεί από τον Υιό και Θεό της, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Γνωρίζουμε όμως επίσης ότι η Παναγία μας μας βοηθά με τις προσευχές της ενώπιον του Υιού της, και γι᾽ αυτό τις ζητούμε. Και όταν ο απόστολος Παύλος λέγει για τον εαυτό του “τοίς πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω”, και αυτό σημαίνει ότι θεωρεί ο πρωτοκορυφαίος απόστολος τον εαυτό του ικανό να σώσει άλλους ανθρώπους, είναι φυσικό να μπορεί να το κάνει και η Παναγία μας. Πως μπορεί, λοιπόν, να μας σώσει η Υπεραγία Θεοτόκος; Μπορεί να μας σώσει με τις προσευχές της, με τη διδασκαλία της, με την εγγύτητά της προς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Είναι η προστάτιδά μας, η ευλογημένη μητέρα όλων των χριστιανών, και γι᾽ αυτό τον λόγο την επικαλούμεθα λέγοντας: “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς”. Την επικαλούμεθα ακόμη, γιατί έχει μεγάλη δύναμη και εξουσία να μας προστατεύσει από τον διάβολο, ο οποίος με τους πειρασμούς και με μέ τις παγίδες του προσπαθεί να μας κερδίσει και να μας απομακρύνει από τον Θεό. Και μπορεί να το επιτύχει, εάν εμείς δεν είμεθα προσεκτικοί στη ζωή μας, εάν δεν αντιστεκόμεθα στους πειρασμούς και στους εμπαθείς λογισμούς· εάν δεν φροντίζουμε να καθαίρουμε την ψυχή μας από τους ρύπους της αμαρτίας με τον προσωπικό μας αγώνα και με τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδιαιτέρως όμως με το μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως· εάν δεν αξιοποιούμε την προσευχή, τη μελέτη και όλα τα πνευματικά μέσα τα οποία θέτει στη διάθεσή μας η Εκκλησία για να μας ενισχύσει στην προσπάθειά μας, αλλά κυρίως, εάν δεν ζητούμε τη χάρη και τη βοήθεια της Κυρίας Θεοτόκου, η οποία υπήρξε στη ζωή «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών», και γι᾽ αυτό αξιώθηκε της μεγάλης τιμής να γίνει Μητέρα του Θεού και να μακαρίζεται από τις γενεές των ανθρώπων.

“Αὐτὴ ποὺ ἔφερε μέσα της τὴν Ζωή, ἦταν νεκρή· Αὐτὴ ποὺ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Θεό, κείτεται ἄφωνη καὶ ἄπνους πάνω στὴν κλίνη. Ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τῆς Ἀειπαρθένου εἶναι ἀοράτως παρὼν καὶ ἀποδίδει στὴν Μητέρα Του τὴν ἐξόδιο τιμή, ἀφοῦ στὰ χέρια Του ἐναπέθεσε τὸ θεοφόρο πνεῦμα Της

“Μη λυπείσαι τέκνον μου δια την αδικίαν που σου έκαμαν. Ύπαγε εις την ευχήν μου και μετά ολίγας ημέρας, ο Θεός θα σου αποδώσει το δίκαιον και δι’ εκείνα που ζημιώθηκες και λάβεις εκατονταπλασίως περισσότερα.

“να παρακαλέσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο να σκεπάσει και να ειρηνεύσει την Εκκλησία μας, να φυλάσσει την πατρίδα μας, να ειρηνεύει τους λαούς και να καταπαύει τους πολέμους, να μαλακώνει τις σκληρές καρδιές και να γίνεται γέφυρα καταλλαγής εκεί, όπου υψώθηκαν τείχη έχθρας. Να μας οδηγεί πάντοτε στον Υιό και Θεό της και να μας αξιώσει να γίνουμε λίγο πιο ταπεινοί, πιο υπομονετικοί, πιο καθαροί στην καρδία με τη μετάνοιά μας, πιο πρόθυμοι να συγχωρίσουμε και πιο ευαίσθητοι στον πόνο του άλλου. Και τότε η εορτή αυτή της Κοιμήσεως θα γίνει για εμάς τρόπος ζωής. Θα γίνει το πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρσία και από το εγώ στο εμείς. Προσβλέποντες, λοιπόν, μετά κατανύξεως προς την Ελεούσαν του Κύκκου, εναποθέτομεν ενώπιον της χαριτόβρυτου εικόνας της, τον πόνον, τας ελπίδας και τους καημούς μας. Ικετεύομεν Αυτήν να μεσιτεύη προς τον Φιλάνθρωπον Κύριον δια την κατάπαυσιν των δοκιμασιών του κόσμου, δια την πνευματικήν προκοπήν της καθ’ ημάς Ιεράς Μονής και διά την δικαίωσιν της πολυπαθούς πατρίδος μας

“Είναι ένα μέρος από τα Ευαγγέλια που είναι πολύ παραγνωρισμένο από ορισμένα τμήματα του Χριστιανισμού. Γιατί δεν το έχουν μελετήσει αρκετά. Για μας όμως, στη δική μας Εκκλησία, την Παναγία Την παραδεχόμαστε σαν Μητέρα μας. Κι επειδή εμείς -ειδικά εμείς οι Μοναχοί- είμεθα Υπηρέτες της, γι’ αυτό φροντίζουμε και μελετάμε την ζωή της πάρα πολύ. Αν προσέξετε θα δείτε ότι Εκείνη είπε το Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον. Θα δείτε ότι όταν την διάλεξε ο Θεός έστειλε τον Αρχάγγελο κι ότι μόλις της το είπε, Εκείνη αμέσως είπε Ιδού η δούλη Σου. Δεν έφερε αντίσταση. Κι επειδή εμείς, μελετούμε πάρα πολύ την υπακοή στο Θέλημα του Θεού, είναι για μας ένα Πρότυπο. Αυτό είναι το Πρώτον. Δεύτερον η Παναγία, με το να έχει Υιόν χωρίς πατέρα, συκοφαντήθηκε φοβερά τότε από όλον τον κόσμο. Γι’ αυτό όπου υπάρχει μια γυναίκα σήμερα που συκοφαντείται, η Παναγία είναι Μητέρα της και περνάει όλα αυτά μαζί της. Τρίτον, εμείς περάσαμε πολλές Προσφυγιές και μέσα στην Προσφυγιά θυμούμαστε ότι Μωρό πήρε τον Χριστό ή Παναγία κι έφυγε στην Αίγυπτο. Τέταρτον, Τόσες γυναίκες στον Πόλεμο και παντού χάνουν τα παιδιά τους που σκοτώνονται μέσ’ στα νειάτα, μα μεγαλύτερο δράμα έζησε η Παναγία που είδε τον Αναμάρτητο Υιό της που δεν είχε φταίξει, στον Σταυρό. Πέρασε κι αυτόν τον πόνο ή Παναγία. Πέμπτον, και όταν έμεινε μόνη της, και δεν είχε πού να μείνει (επειδή δεν είχε άλλα παιδιά…), την περισυλλέγει ένας άνθρωπος, ο Μαθητής, για να ζήσει κοντά του. Όπως γίνεται και με μας όταν γεράσουμε. Δηλαδή όλη η ζωή της είναι μία διαδρομή, ένα δρομολόγιο, όπως είναι και η ζωή του κάθε ανθρώπου… Αλλά να σας πω κι ένα άλλο φίλοι μου. Εσείς, δεν λέτε, αδελφέ μου Ρόμπερτ, προσευχήσου για μένα… αδελφή μου Λίλα, προσευχήσου για μένα… Πού είναι το κακό αν πούμε: Μητέρα του Χριστού, προσευχήσου για μας;

“Ο λόγος σας να είναι αρτυμένος με χάρη θείας αγαθότητας, για να μεταδώσει χάρη σ’ όσους τον ακούν με πίστη