“να είμαστε εδώ, να τιμούμε τον Άγιο, να δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό και να συνεχίσουμε την παράδοση

“με τις πρεσβείες του Αγίου μας Αποστόλου του Νεομάρτυρα και της Παναγίας μας

“Το όνειρό μας είναι να ξαναεπανέλθουν τα κελιά που φιλοξενούσαν τους προσκυνητές, ο περίφημος ξενώνας του Προσκυνήματος

“Όσοι εισήλθατε στον Ναό θα διαπιστώσατε ήδη μια ανακαίνιση που έχει ξεκίνησε το τελευταίο διάστημα σε αυτό το μοναδικό μνημείο που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας, στον Ναό που κτίστηκε εδώ, όπου ήταν το σπίτι του Αγίου

“γιατί υπάρχει ο Χριστός, η ζωντανή μας ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον μας

“όπου καίει η ακοίμητη λαμπάδα και υπάρχουν ψυχές αφιερωμένες που προσεύχονται

“ο λαός έχει αισθητήριο και, αν εμείς κάνουμε το ελάχιστο με ειλικρίνεια, ανταποκρίνεται πολλαπλάσια

“αν και σήμερα δεν υφίσταται η σκλαβιά των χρόνων εκείνων, ο άνθρωπος κινδυνεύει από μια άλλη μορφή πνευματικής υποδούλωσης, από ένα πνεύμα μιας σύγχρονης εποχής που θέλει να κυριαρχήσει ο μηδενισμός και να χαθεί καθετί πνευματικό και ουσιαστικό στη ζωή του

“Δεν υπέκυψε. Δεν θέλησε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που του έδινε εκείνη την περίσταση. Είχε βιώσει την Ανάσταση του Χριστού και την πίστευε. Ήξερε ότι η Παναγία εκείνη την ώρα ήταν μαζί του και τον προστάτευε, ο Άγιος, με τη σταθερότητα της πίστεώς του, έγινε ένας Νεομάρτυρας και προσετέθη στους δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες Νεομάρτυρες της πατρίδας μας, οι οποίοι στους δύσκολους χρόνους της σκλαβιάς υπερασπίσθησαν την πίστη τους στον Χριστό ακόμη και με το αίμα τους

“Νέος ήταν και ο Απόστολος, μόλις 19 ετών. Γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο και γαλουχήθηκε μέσα στη σκλαβιά, αλλά υπήρχε ο παπάς του χωριού, υπήρχε η Εκκλησία, το Μοναστήρι, υπήρχε μια παράδοση

“είναι η πρώτη που μετέχει στην Ανάσταση με ξεχωριστό τρόπο, καθώς η Κοίμηση και η Μετάστασή Της προαναγγέλλουν τον δρόμο που καλείται να ακολουθήσει κάθε άνθρωπος, με την ελπίδα της Αναστάσεως και της αιωνίου ζωής κοντά στον Χριστό

“Κάθε Κυριακή είναι ημέρα Αναστάσιμη, η ημέρα του Κυρίου, κατά την οποία η Εκκλησία μνημονεύει την Ανάσταση του Χριστού και καλούμεθα, κοινωνώντας στη Θεία Ευχαριστία, να μετέχουμε στη δική Του Ανάσταση

“του Νεομάρτυρος Αποστόλου του Νέου, αυτού που είναι δικός μας, που ξεκίνησε από αυτόν τον τόπο για να γίνει Νεομάρτυρας της Εκκλησίας στους δύσκολους χρόνους της σκλαβιάς

“Μας αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να εορτάσουμε τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού, με πάνδημη παρουσία και ουσιαστική λατρευτική ζωή των πιστών στους Ναούς και στα χωριά μας

“Η Παναγία είναι η Γερόντισσα που προσέρχεται στον Χριστό, που φροντίζει και μας δίνει ένα δείγμα γραφής, να μη λησμονήσουμε τους γέροντες και τις γερόντισσες σε κάθε οικογένεια. Γιατί στην εποχή μας, δυστυχώς, συμβαίνει και αυτό. Ξεχνούν τα παιδιά τους γονείς και τα εγγόνια τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Αλλά αυτός ο τόπος έχει ζήσει, γιατί έχει παππούδες και γιαγιάδες. Και πάντα, στις δύσκολες στιγμές, θα υπάρχει μια Παναγιά Γερόντισσα, για να δίνει κουράγιο και ελπίδα

“Σε αυτές τις γιαγιάδες προστρέχουν οι οικογένειες, σε αυτές που είναι έτοιμες να γίνουν θυσία για όλους, να διδάξουν τον Χριστό με τον δικό τους τρόπο. Σε κάθε οικογένεια υπάρχει μια Παναγιά, μια γυναίκα, μια γιαγιά, που παίζει αυτόν τον ρόλο: να συγκεντρώνει, να ενώνει, να θυσιάζεται, να μοιράζει, να διευθετεί, να ειρηνεύει τους ανθρώπους, γιατί έχει μέσα της πίστη και γιατί κουβαλάει μια ολόκληρη παράδοση ορθόδοξης πίστης και εμπειρίας. Και ξέρει ότι της έχει ανατεθεί ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης των παιδιών και των εγγονών, των συγγενών και των φίλων, στον δρόμο του Χριστού και της Ορθοδοξίας. Και σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη από αυτές τις Παναγίες

“Αυτή η εικόνα θα μείνει στη Νέα Αγχίαλο, για να μάθει ο κόσμος για τον Άγιο και να είναι μια ένδειξη της ενότητας που αναπτύσσεται. Ό,τι διασώζουμε, ό,τι έχουμε, τα παραλάβαμε από πρόσφυγες που ήρθαν χωρίς τίποτα, που τους έδιωξε η μανία και ο εθνικισμός. Όμως αυτοί οι άνθρωποι, αν και ήρθαν πάμπτωχοι στη Νέα Αγχίαλο, έφεραν μαζί τους εικόνες, κειμήλια, φύτεψαν αμπέλια, δημιούργησαν τον Συνεταιρισμό, με αποτέλεσμα να καμαρώνουμε για τη σημερινή Νέα Αγχίαλο

“Αυτή η χρονιά είναι ξεχωριστή, γιατί είχα τη μεγάλη ευκαιρία και ευλογία να γίνω προσκυνητής στην ιστορική αρχαία Αγχίαλο, απ’ όπου έφυγαν, μετά το Ολοκαύτωμα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες αυτού του τόπου. Και ήταν αυτοί που ήρθαν και δημιούργησαν τη Νέα Αγχίαλο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθώ την περιοχή φέτος, που συμπληρώθηκαν 120 χρόνια από το Ολοκαύτωμα της Αγχιάλου. Η υποδοχή ήταν πάρα πολύ θερμή και ένιωσα ότι οι άνθρωποι εκεί ήθελαν να δείξουν με κάθε τρόπο την αγάπη τους στο πρόσωπο του Επισκόπου που έχει την ευθύνη της Νέας Αγχιάλου. Τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον μόνο εναπομείναντα Ιερό Ναό των Ελλήνων από εκείνη την εποχή, που σήμερα διασώζεται δίπλα στη θάλασσα. Φυσικά, η σημερινή Πομόριε, όπως λέγεται η Αγχίαλος, έχει εξελιχθεί σε έναν τόπο με ευρύτερη ανάπτυξη. Διαπίστωσα πως θέλουν να κρατήσουν την ιστορική μνήμη, όχι για να υψωθούν τείχη μεταξύ μας, αλλά για να υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει ο άκρατος εθνικισμός και να δημιουργήσουμε γέφυρες, να συσφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ των δύο πόλεων και των δύο Μητροπολεών, με ανταλλαγή επισκέψεων, οικοδομώντας μια ειρηνική πορεία για όλα τα Βαλκάνια, μέσα σε μια ενωμένη Ευρώπη

“Πορευτήκαμε με τις “Αυγουστιάτικες Παρακλήσεις” για να φέρουμε στους ανθρώπους την ελπίδα, την πίστη, την παρηγοριά, την ενότητα, να ψάλλουμε μαζί και να συλλειτουργούμε. Αυτή είναι η πατρίδα μας

“το Πάσχα του Καλοκαιριού ενώνει όλους τους Έλληνες, απανταχού της γης. Και, με τη χάρη του Θεού, οι ιερείς μας θα είναι σε όλα τα χωριά. Αυτό είναι το Γένος μας. Έτσι θα διασώσουμε την πατρίδα μας, την ιστορία μας και την Ορθοδοξία μας

“τον Χριστό Τον βρήκαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Και η μεγάλη αγωνία μου είναι: τα σημερινά παιδιά μας από πού θα βρουν τον Χριστό και την Παναγία; Γι’ αυτό και είναι μεγάλο το έργο να δώσουμε και πάλι τις εικόνες στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Και πιστέψτε με, όποιος δίνει αυτή την εικόνα, δηλαδή την εμπειρία της Εκκλησίας, δίνει σταυρό στα παιδιά μας. Έχω πολλά παραδείγματα συγχρόνων μας. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να θέλουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους και, εκείνη τη στιγμή, ο νους τους πήγε στην κατασκήνωση όπου πήγαιναν όταν ήταν παιδιά, σε μια Παράκληση που έψαλαν, όταν πήγαιναν με τη μητέρα τους, σε μια Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν με το σχολείο. Και κατάλαβαν ξανά το νόημα της ζωής, που δεν είναι τα γήινα και τα εφήμερα, αλλά κάτι πιο ουσιαστικό. Αυτός είναι ο θησαυρός που πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας. Και είναι η οικογένεια που μπορεί να δώσει αυτό το νόημα. Μέσα στην οικογένεια θα σωθούμε και αυτή θα σώσει. Και όταν γινόμαστε μια μεγάλη οικογένεια, όπως απόψε, τα παιδιά που θα πάνε με τους παππούδες στην Εκκλησία θα κρατήσουν μέσα τους ότι υπάρχει και μια άλλη οικογένεια, αυτή που αγκαλιάζει η Παναγία

“κάθε χρόνο κλείνουμε τον κύκλο των “Αυγουστιάτικων Παρακλήσεων” στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Νέας Ιωνίας. Και είμαι σίγουρος ότι αγάλλονται οι ψυχές των προγόνων σας, των πατέρων και των μητέρων σας, των παππούδων και των γιαγιάδων σας, που πριν από 100 χρόνια έκτισαν αυτόν τον περίφημο Ναό. Και θα διαπιστώνουν με αγαλλίαση πως αυτός ο Ναός πλημμυρίζει από πιστούς. Εκείνοι οι πατέρες, εκείνοι οι πρόσφυγες, πήραν μαζί τους τα ιερά και τα όσια, τις εικόνες και τα κειμήλια. Γι’ αυτό και σήμερα, σε όλη την Ελλάδα, τιμώνται οι εικόνες των προσφύγων με μεγάλα πανελλήνια προσκυνήματα. Είναι αυτές οι εικόνες που τις ονομάσαμε “προσφυγοπούλες”, γιατί ακριβώς υπενθυμίζουν σε όλους τι είναι ιερό και όσιο, τι σημαίνει Παναγία για τη ζωή των Ορθοδόξων και, μάλιστα, των Ελλήνων. Και το αναφέρω, γιατί είναι ιδιαίτερη η φετινή χρονιά για τη σημαντική και ουσιαστική συμμετοχή των πιστών στις Παρακλήσεις. Αυτές είναι οι αναφορές που μας δίνουν οι ιερείς από την πόλη και τα χωριά